Belspellen

"Dames en heren, u bent waarschijnlijk de énige die nu kijkt. Het is immers een werkdag, een gewone werkdag, de scholen zijn weer begonnen en alle thuisblijvende moeders zitten nu met hun kinderen te lunchen. Mis deze kans dus niet! Ziet u de oplossing van deze puzzel? Wil iemand dit geldbedrag winnen? Er staan nog 2 minuten op de klok..."

(enzovoort.)

Om 12.15 zou GTST beginnen. Ik was van plan om te gaan kijken. I should be awfully ashamed.. Ik weet het. Maar het is zo spannend nu. (Want Ludo is vermoord en niemand weet wie het gedaan heeft. Zélfs de kijker niet. Terwijl dat eigenlijk nooit zo is bij een soap. De kijker hoort alles al te weten. Echt waar. Dat heb ik ooit op school geleerd.) En ik heb niets anders te doen. (Behalve de afwas en stofzuigen en nog wat andere dingen.)
Toch zit ik nu nog steeds naar een of ander belspel te kijken. (Het antwoord is overigens "Hoge bomen vangen veel wind." en je kan 15.000 euro winnen. Veel geld.) Een belspel dat GTST inmiddels meer dan 20 minuten heeft uitgesteld. En ik weet ook wel waarom. Ik ben namelijk niet de enige die zit te kijken. Er kijken ontzettend veel mensen naar die herhaling van 'Nederlands best bekeken soap', en al die mensen zitten nu samen met mij, wachtend op het begin van GTST, te kijken naar een belspel. Tsja.. op een gegeven moment gaan die mensen maar bellen. Want wat moet je anders. Dat hoofd van die presentatrice word je wel zat op een gegeven moment en de onzin die uit haar mond komt maakt het niet beter.
Belachelijk dit. Echt gewoon asociaal, heel irritant en natuurlijk geldafperserij (bellen kost namelijk 60 ct per gesprek en no way dat je binnen tachtig keer bellen iemand aan de lijn krijgt, je moet namelijk eerst door een of andere loting heenkomen).. De enige echte winnaar van zo'n bel-spel is de zender die het uitzendt. Kassa voor hun. En voor die ene winnaar die toevallig na voor 100 euro gebeld te hebben in de uitzending weet te komen. Maar die persoon moet voor die 15.000 euro natuurlijk ook nog een driecijferige code weten te raden (de snelle rekenaars onder jullie weten nu al dat de kans op die hoge geldprijs slechts 0,1 procent is. Niet bijzonder groot dus.), anders worden ze met 100 euro weggestuurd. Dat maakt de telefoonkosten goed. Maar that's all. Nou, kassa zeg... *zucht*

12.40 Het begint. Eindelijk. Dan stop ik nu met klagen. Voortaan kijk ik wel weer om 8 uur 's avonds.

Er is overigens onderzoek gedaan naar wat mensen 'nu nog van de buis af zouden willen hebben'. Drie keer raden wat op nummer 1 stond... Juist.. daar had je maar één keer raden voor nodig, hè? Belspellen: zonder concurrentie op nummer 1. Alleen is dit een eerste plaats die geen prijs waard is. Liever ontslag op staande voet, of iets met dezelfde gevolgen. Alles om die vreselijke spelletjes te stoppen. Ik vrees alleen dat die wens pas in zal gaan als pasen en pinksteren op één dag vallen... met sint juttemis... when hell freezes over... Voorlopig niet, dus.

Seks. (geschikt bevonden voor alle leeftijden)

Ik ga even een logje over seks schrijven. Over het fenomeen 'seks' welteverstaan. Verder dan het woord 'seks' zal ik niet gaan, dus kleine kinderen; lees gerust door. Sterker nog: lees alsjeblieft door. Want dit logje is alarmerend, een noodkreet en oh, zo belangrijk voor de rest van jullie leven.
Toen ik vanmiddag mijn krant las, was ik van top tot teen geshockeerd door een artikel over condoom-gebruik.
'Ja, maar schatje.. je vertrouwt me toch wel?' en 'Sorry lieverd, ik vind het niet lekker met condoom' zouden alarmbellen moeten veroorzaken in het hoofd van ieder meisje dat ze te horen krijgt. Toch is het condoomgebruik gedaald tot een dieptepunt en onlogischerwijs het aantal testen op SOA's of HIV ook.
Dat dit moet veranderen is duidelijk. Voor de meeste jongeren nog even niet, maar dat gaat dus nog komen. Want samen met de start van het nieuwe schooljaar beginnen een aantal campagnes. De Hema gaat condooms verkopen. Gewoon vanuit een schap. Geen stamelde pubers meer aan de kassa die fluisterend proberen duidelijk te maken dat ze graag rubbertjes willen, wat een opluchting. Goedkoop zijn ze nog steeds niet, maar daartegenover staat kwaliteit. Van het condoom zelf natuurlijk, maar ook van je eigen leven.
Reclameboodschappen benadrukken al een tijdje het belang van condoomgebruik nog eens. Omdat mijn kijk.. ehm.. leeswijzer 'alle leeftijden' aangeeft, zal ik de reclameleuzen niet herhalen hier, maar ik vind ze behoorlijk pakkend. Dus neem dat maar van me aan. Maar zijn ze pakkend genoeg? Kennelijk niet. Ongewenste zwangerschappen (die had ik nog niet genoemd, dat komt omdat ik 1000% voor abortus ben, dus soa's en hiv vind ik zorgwekkender), geslachtsziekten en andere gevolgen van roekeloos seksen zijn heel normaal in onze maatschappij. In Sex and the City vertelt Carry over haar ongewenste zwangerschap en abortus alsof dat een heel normale vorm van anticonceptie is met de woorden: 'We were young en extremely horny (jonge kinderen kunnen toch geen Engels), a condom would have turned both of us off.' Oftewel: ik vond het véél belangrijker dat we perfecte seks konden hebben dan dat hij me misschien met een immuunsysteem-slopende ziekte zou kunnen besmetten.
Wat een belachelijke, absurde, onzinnige manier van denken. Maar wel een manier van denken die als een zeer besmettelijke ziekte lijkt te heersen onder jongeren. Dat is niet zomaar te veranderen. Er moet iets anders veranderen. De seks zélf.
Het is heel mooi dat we die kinderen jongeren noemen, maar het zijn gewoon kinderen. Het is een feit dat meisjes steeds vroeger geslachtsrijp zijn en dat de puberteit steeds eerder begint, maar ik geloof niet dat de seksuele activiteit van die kinderen daaraan te wijten is. Kinderen leren steeds vroeger dat seks lekker is, en tijdens het bloemetjes/bijtjes verhaaltje vertellen hun ouders ze óók nog eens hoe het precies moet. 1+1=2: kinderen worden nieuwsgierig en zijn op hun 11e hun maagdelijkheid (en onschuld) kwijt. Daar zit het probleem.
Adam en Eva hebben ook uit zichzelf ontdekt hoe ze Kaïn en Abel moesten maken en qua intelligentie zijn we er echt niet op achteruit gegaan, dus dat is geen onmogelijke hindernis. Tegen de tijd dat die kinderen volwassen worden (en daarmee ook meteen genoeg verstand en verantwoordelijkheidsgevoel hebben om condooms te gebruiken) zullen ze op een natuurlijke wijze en een natuurlijk moment ontdekken hoe je kindjes maakt. Tot die tijd mogen ze met hun poppen en hun lego blijven spelen. Probleem opgelost.

Nu zijn er natuurlijk heel veel mensen die het niet met me eens zijn. Dat is prima. Ik trek mij samen met mijn mening met liefde terug zodra onveilige seks zo goed als uitgestorven is. Tegen de tijd dat het zover is, lees ik dat vanzelf in de krant, denk ik zo.

Herfst

Hoewel het woord herfst officieel pas over een maand van toepassing is, miste ik het zomer-gevoel vandaag aan één stuk door. Mijn fietstocht van drie minuten naar mijn werk was nat en koud en het gebliksem en gedonder vergezelden me. Toen ik zojuist naar de bushalte liep waaide mijn haar alle kanten op en fladderde de overslag van mijn tas op en neer door de wind. Blaadjes liggen op de weg. Vergeeld en met bruine randen. De bomen zijn nog groen, dat wel. Maar het zal niet lang meer duren voordat ook dié blaadjes hun weg naar beneden zullen vinden.
De kleuren van de herfst vind ik prachtig. Geel, rood en bruin stralen warmte uit, ondanks de dalende temperatuur.

Ik ben nog niet toe aan herst. Geef mij toch nog maar een paar weken zomer. Maar mocht het najaar ondanks mijn wens vervroegd beginnen, zal ik me er volledig aan overgeven. Dat is immers het beste dat je bij het weer kan doen.

Wedstrijdverslag.

Hoewel het ik-zit-op-het-puntje-van-mijn-stoel-gevoel ontbrak, vond ik het een boeiende wedstrijd met een uitslag die terecht genoemd mag worden. Misschien dat deze anders zou zijn als de scheidsrechter de teugels wat had laten vieren, maar ook dat zou waarschijnlijk geen gelijkspel voorkomen hebben. De beide partijen zijn op veel vlakken gelijkwaardig en dat uitte zich in kwalitatief hoogstaand voetbal, met prachtige technieken en mooie momenten. WK-waardig voetbal dus.

Als Nederland en Argentinië elkaar weer tegenkomen in de finale zullen ze het natuurlijk anders moeten aanpakken, een finale die met penalty's eindigt is misschien goed voor het puntje-van-mijn-stoel-gevoel, maar weer minder WK-waardig. Hoe dan ook... voor een wedstrijd die weinig anders dan eer als prijs had, was het spel van Oranje deze avond zeker goed te noemen. Onze jongens hebben hun warming up gehad. Op naar Neurenberg. Op tegen Portugal.

Zal ik voetbalverslaggeefster worden? Zo een van ná de wedstrijd natuurlijk. Het moet niet opvallen dat ik al die namen niet kan onthouden. (Alleen Vd Vaart ken ik natuurlijk doordat hij en Sylvie Meijs getrouwd zijn.) Volgens mij is dat helemaal niet lastig. Gewoon wat mooie interessant-klinkende woorden achter elkaar plakken en vooral doen alsof je er meer verstand van hebt dan wiedanook. En als je dan echt even niet weet wat je moet zeggen of schrijven begin je gewoon over die k*t-scheids, dat doet het altijd goed.
Moet lukken, toch?

Vinger aan de pols

Vanochtend in Vinger aan de pols: (klik maar en bekijk hem eens) Hoofd- halskanker. Aad van Toor (Adriaan, voor ons allemaal), politicus Wien van der Brink (bekend door de varkenspest) en twee niet-bekende Nederlanders vertellen over hun ervaringen met deze letterlijk en figuurlijk slopende ziekte. Ik zapte langs en bleef hangen, tot en met de laatste woorden van de aftiteling. Hoe verwoestend, vreselijk en natuurlijk dodelijk kanker ook is, deze mensen hebben er een mooie eigenschap aan over gehouden: ze zijn dankbaar voor alle kleine dingen waar ze van mogen genieten. Dat vind ik heel knap. Een van hen heeft nog maar een halve kaak, de ander heeft een stem zonder klank, ieder van hen kan alleen maar vloeibaar of zacht voedsel eten en ieder van hen heeft de kans dat de kanker terug komt. Allemaal hebben ze hier bewust voor gekozen. Artsen gaven hen twee optie's: een alles-veranderende-operatie, of sterven. Als je voor die keuze hebt gestaan vind ik het niet verrassend dat je dankbaar wordt voor alles om je heen. Wat mij betreft is dat het enige voordeel wat er aan die vreselijke ziekte vast zit. Ik weet niet of de vier gasten van Pia Dijkstra van vanmorgen dat ook zo zien, want dankbaarzijn voor de kanker zelf gaat (terecht) een beetje ver.

Het leven van een 'groot schrijver'.

Ik ben weer eens aan het zorgen dat één van mijn oude wensen uit kan komen. Ik ben weer verder gegaan aan het boek waar ik ooit een begin aan heb gemaakt.
En hoewel ik nog geen flauw idee heb wat ik er mee wil en dergelijke, is het schrijven écht leuk.

Ik ben soms best jaloers op 'de grote schrijvers', die mogen dit als werk doen. Ze hebben een huis met een speciale schrijfkamer, waarin alleen maar inspirerende kleuren zijn gebruikt voor het interieur, dat bestaat uit een bureau met een laptop en wat aantekeningenblaadjes, een ergonomisch verantwoorde bureaustoel en eventueel een bank, om even liggend na te denken over het verloop van het verhaal.
En als ze dan even geen zin hebben, wordt dat een writersblock genoemd en is iedereen begripvol en medelevend.
Als 'grote schrijver' hoef je je geen zorgen te maken over verkoopcijfers, want jouw naam op de kaft van een boek is voor mensen al genoeg reden om het boek aan te schaffen.
Vol overgave kan je dus genieten van het signeren van je nieuwe meesterwerk, het uitlachen van de recensies (de tiende druk was toch al gepland, zelfs voordat de eerste druk in de winkel lag) en het uitleggen van jouw relatie met de hoofdpersoon/de verbanden tussen het boek en jouw leven/de vergelijkingen van jouw fictieve maatschappij en de wereld van nu.
Heerlijk.
En natuurlijk is het handig om een nieuw boek te gaan schrijven, zodat die uitgegeven kan gaan worden tegen de tijd dat het andere boek op de afprijstafels terecht komt. Maar dat duurt nog best lang, dus haasten is niet nodig. En mocht het opeens zover zijn, ligt het woord writersblock klaar om gebruikt te worden.


Enneh, tsja... ik weet heus wel dat het leven van een schrijver geen rozengeur en manenschijn is. Uitgevers en managers doen vaak alsof heel het land niks anders doet dan wachten tot 'de nieuwe ***** -vulmaarin-' uitkomt en een writersblock is natuurlijk de nachtmerrie van iedere schrijver.
Maar ja...
Romantiseren is gewoon leuk.

Als ik dan toch bezig ben met mijn mening geven...

... dit...

vind ik belachelijk. De naam 'negerzoenen' racistisch... kom op zeg.

ra·cis·me (het ~)
1 het uiten van minachting, vijandigheid of haat van het ene ras jegens een ander, voortkomend uit een gevoel van meerwaarde => rassendiscriminatie, rassenhaat

Dit zegt 'De Dikke' over racisme.
Kan iemand mij dan nu uitleggen waar het stukje minachting, vijandigheid of haat in het fenomeen 'negerzoen' terug te vinden is? Negerzoenen zijn geweldig. En de reden dat ze negerzoenen heten is iedereen duidelijk: ze zijn bruin. Negers ook.
Er zullen mensen zijn die mijn vorige zin discriminerend vinden. En om maar door te gaan met mijn mening geven; dat vind ik ook belachelijk. Wat is er nou mis met het constateren van een uiterlijk kenmerk van iemand? Ik ben blank, heb bruin haar, bruine ogen en ben 1.61 meter lang. (Ja, lang, niet kort.) Als iemand dat tegen mij zegt ben ik toch ook niet op mijn teentjes getrapt?
Iedereen hier op deze wereld moet een keer ophouden met zich aangevallen voelen. Dat zou zóveel schelen...
Het woord neger verwijst naar de vreselijke omstandigheden van de slavernij van vroeger. Althans, dat beweren de mensen die dat woord discriminerend vinden. Die mensen hebben die slavernij vaak niet eens meegemaakt. Ik heb er ook op geen enkele manier mee te maken gehad. Mag ik dan geen neger zeggen? En mogen die lekkere negerzoenen niet meer zo heten?

Volgens mij wordt het juist tijd om op te houden met moeilijk doen. Natuurlijk is alle discriminatie en al het racisme héél erg. Maar die lekkernij van Buys is op geen enkel vlak racistisch. En daar moeilijk over gaan doen vind ik zonde. In de tijd van die rechtzaken en alles wat daaromheen ook maar tijd kost, hadden 'jullie' ook de zaken aan kunnen pakken die wél aan de definitie uit 'De Dikke' voldoen.

Communicatie.

Communiceren is één van de ingewikkeldste dingen van het leven. Er kan zóveel misgaan, dat mensen soms besluiten om voor de veiligheid hun mond te houden. Mensen die dat doen omdat ze angstig zijn worden verlegen genoemd. Mensen die dat doen omdat ze anders zeker ruzie krijgen worden agressief genoemd. Misverstanden in communicatie zijn er vaker dan we willen. Onze manier om de kans op misverstanden zo klein mogelijk te maken, is het spreken van dezelfde taal en het aanleren van dezelfde gebaren. Toch gaat het nog steeds fout. Kijk maar eens om je heen of lees de krant. Op natuur-narigheid na gaat het grotendeels over communicatiefouten. Moorden worden gepleegd omdat iemand boos is op een ander, of juist heel bang is voor diegene. Aan beide mogelijkheden móet een communicatiefout vooraf zijn gegaan. De rechtzaak van een moord is ook één grote communicatiefout. Moord is moord. Dat betekent levenslang. Wil je ontoerekeningsvatbaar worden verklaard? Dan had je van te voren een psychiater moeten opzoeken. Communiceren is dus moeilijk. Mensen hebben er meer moeite mee, dan het leren van Engelse woordjes of zelfs meer dan het onthouden van 20 verschillende wachtwoorden. Deelnemen aan het verkeer is gelijk aan communiceren op wielen. Niet meer en niet minder. Omdat je met wielen sneller en daardoor gevaarlijker bent, zijn er regels gemaakt: de verkeersregels. Deze schrijven exáct, tot in ieder detail, voor hoe je moet communiceren in het verkeer. Kleine meisjes en jongetjes op nog kleinere fietsjes met zijwieltjes leren deze regels al van hun ouders. Je hand uit steken als je links of rechts af gaat, stoppen voor een rood stoplicht en goed opletten op andere weggebruikers. Iets oudere kinderen moeten in groep 7 van de basisschool een verkeersexamen afleggen. Hierin leren de ingewikkeldere regels, zoals wanneer je voorrang hebt en wat verkeersborden betekenen. Met die basis wordt iedereen de wijde wereld in gegooid. Als je nooit leert scooter-, brommer- of autorijden, blijft je kennis bij die basis. Als je rijles neemt zul je die regels tot in ieder detail moeten gaan leren. Voor je theorie-examen mag je immers maar 6 fout hebben en die zijn veel sneller gemaakt dan iedereen verwacht. Je leert wanneer iemand een voetganger is, wanneer iemand een bestuurder is, hoeveel kilometer per uur je op afgelegen weggetjes mag rijden en hoeveel kilo je in je aanhanger mag meenemen als je een simpele Ford Focus rijdt. Ik vind dat je de verkeersregels die in de praktijk het meest voorkomen al leert op de basisschool, tijdens de lessen voor dat bewuste verkeersexamen. Ik vind dus zéker dat iedereen die ooit zijn theorie-examen heeft gehaald op een CBR de verkeersregels moet kunnen dromen. Hoe komt het dan toch dat ik bijna word aangereden als ik de voorrang neem die ik verdien? Hoe komt het dan dat 15 jarige pubers niks doen met hun handen als ze fietsen behalve remmen en bellen -op twee manieren-? Hoe komt het dat er boetes worden uitgedeeld omdat mensen met alcohol op achter het stuur kruipen. Hoe komt het dat ik dagelijks voetgangers aan zou kunnen rijden, omdat ze niet even over hun schouder kijken als ze het fietspad aan de kant van die schouder willen oversteken? Hoe komt het dat er ieder jaar zóveel verkeersslachtoffers vallen? Dat die laatste vraag retorisch was, snappen jullie hopelijk wel. Ik eis verplichte deelname aan een jaarlijks theorie-examen, voor iedereen die zichzelf gemotoriseerd-verkeersdeelnemer durft te noemen. Als ze die niet halen is het 'dagdag' rijbewijs en mogen ze pas weer rijden als ze wél 6 fout of minder kunnen halen. Iedereen die geen motorrijtuig wil, kan of mag besturen vormt met elkaar een moeilijk te controleren groep. Maar ook zij zijn een gevaar op de weg. Dus er is geen reden hen te ontzien. Hoe die groep regelmatig verplicht gaat worden om de regels te leren, weet ik niet. Dat is ook helemaal niet mijn zaak. De minister van verkeer (en waterstaat natuurlijk), Karla Peijs, mag dit verder gaan regelen. Ik heb alleen het eerste opzetje gegeven.

Kinder-popsterren

Chipz, Djumbo, Brace, Jim, K3, Kus, Men2be, Raffish, Topstars...

Namen waarvan jullie, mijn lezers dus, waarschijnlijk niet enthousiast worden. De helft zegt jullie misschien niet eens iets. Dat is niet erg hoor. Dit zijn namelijk de popsterren voor de volgende generatie. De meisjes en jongens die nu nog op de basisschool de hoofdsteden van landen uit hun hoofd leren en zoentikkertje spelen op het schoolplein. De meisjes en jongens die nog niet weten in wat voor zinnen je 'fuck' moet gebruiken, hoe drankspelletjes gaan en gewoon om 8 uur in bed liggen. onschuldig en nog niet verpest. (Op bepaalde uitzonderlijke gevallen na natuurlijk.)

Toen ik die leeftijd had luisterde ik naar Bassie en Adriaan en Kinderen voor Kinderen. Ik keek naar Dommel, Boes, Sesamstraat en Het Jeugdjournaal. Ik dronk Yogho Yogho en aanmaaklimonade. Ik at lange vingers en smarties. Ik speelde met Barbies en ook buiten.
Ik heb een nichtje, bijna 8 jaar, fan van het gehele lijstje hierboven. Op zich is het allemaal erg leuk. Het is leuke muziek en die bandjes kunnen alles wat ze aanraken als goud verkopen, dus het is een business om rijk van te worden.
Het jammere is dat de leden van deze bandjes geen 8 zijn. Maar 18. Of 20. Of 17. Hoe dan ook. Minstens twee, soms drie keer zo oud als de kinderen die ze beïnvloeden.
Want dat doen ze. Beïnvloeden.
Als al die artiesten nou zo heilig en prinsesserig waren als K3 zou het geen probleem zijn. (Eigenlijk had ik K3 ook uit het lijstje hierboven moeten weglaten, maar dat zou het risico dat jullie het hele lijstje als onbekend zouden ervaren te groot maken.) Neem even Kus en Topstars. Respectievelijk 3 meiden en 4 jongens. Alle zeven in de bloei van hun leven. Op avonden dat ze geen concert geven aan de leeftijdsgenootjes van mijn nichtje zitten ze in de kroeg, bier te drinken alsof het aanmaaklimonade is. Op avonden dat ze éxtra veel zin hebben om uit hun dak te gaan gaan ze naar een discotheek, waar ze tot in de vroege uurtjes dansen en flirten met het 'lekkers' wat er rondloopt.
Op zich hoeft dit nog steeds geen probleem te zijn. Ik ben ook 19 en mag me tot de leeftijd van de leden van deze bandjes rekenen. Ook ik kan teveel drinken en ook ik kan op tijdstippen thuiskomen waarop de eerste mensen alweer opstaan om naar hun werk te gaan.
Het verschil tussen mij en die band-leden is dat ík mijn nichtje niet ga vertellen over die nachten. Die bandjes roepen regelmatig 'zuipen', 'lekkere tieten' en 'feestûh' in hun interviews. Dan kom ik nu weer even terug op dat Beïnvloeden. En jullie snappen al wel waar ik naar toe wil (hoop ik).
8-jarige meisjes en jongens zijn nog niet gericht op het andere geslacht, keuren dronken zijn nog af en kennen alleen nog maar kinderfeestjes. Totdat ze interviews met Kus en Topstars zien. De uitspraken die ze dan te horen krijgen passen niet bij hun denkbeelden van dat moment. Jammer genoeg zijn 8-jarige kinderen erg makkelijk te beïnvloeden (daar is dat woord weer) en passen ze hun vocabulaire, gedachtengang, denkbeelden en gedrag al snel aan.
Voor het gevolg van deze aanpassing hoef je alleen maar rond te kijken in de supermarkt of op straat. Of eens te zappen tussen de kinder-zenders Nickelodeon en Jetix. Het zal je meteen duidelijk worden. 8-jarige kindjes gedragen zich als puberende tieners en doen uitspraken die ze eigenlijk pas over 10 jaar zouden moeten leren. Voor de media en de winkeliers is dit geweldig. Natuurlijk. Hier valt winst mee te behalen, dat snapt iedereen. Dus zij ook.
Ik maak me zorgen. Misschien is dat omdat de groeiende psycholoog in mij zich laat horen, misschien is dat omdat ik die kinderen gewoon vreselijk irritant vind. Hoe dan ook.. het kan niet goed zijn. Dat zijn jullie toch zeker wel met me eens, toch?
Kinderen moeten spelen. Kinderen moeten vlechtjes in hun haar doen (de meisjes dan) en schattige jurkjes aandoen (alweer de meisjes). Om de jongens ook even aan de beurt te laten komen: deze moeten met autootjes spelen en roepen dat ze politieman willen worden en brandweer en superheld.
Kinderen moeten niet naar de volwassenheid getrokken worden. Want dat kan niet goed zijn, zoals ik hierboven al eens zei.

Sweet Sixteen.

Zo heet het feest dat rijke amerikaanse meisjes (en soms jongens) geven op hun 16e verjaardag. De feesten kosten uiteindelijk vaak meer dan wat ik in mijn hele leven ga verdienen. En de meisjes en jongens die ze geven zijn vaak van top tot teen verwend.
Afschuwelijk.

Over deze feestjes bestaat een programma op MTV. Terwijl ik dit schrijf is de aflevering van vandaag nog bezig. Maar ik wil niet meer kijken. Ik kijk het meestal omdat ik het wel grappig vind om te kijken hoe die kinderen verpest worden door hun ouders, omdat ik weet dat ze later als ze er zelf voor staan onwijs op hun bek zullen gaan omdat ze de waarde van geld niet kennen. Ze voelen zich tijdens hun sweet sixteen als een prinses en zo gedragen ze zich ook. Hun eisenpakketten zijn vaak onbetaalbaar en onhaalbaar. Iedereen moet zich gedragen, bewegen, praten en doen zoals zij willen en iedereen die dat niet doet is een bitch en de jarige shall never speak to him/her again. Het feest moet dus perfect zijn en dat veroorzaakt vooral veel ruzie.

Het meisje dat in de aflevering van vandaag 16 werd is anders dan de anderen. Ze heeft met haar biologische ouders tot haar 6e in een krot gewoond, tussen de kakkerlakken en muizen. Later heeft ze in een tehuis gewoond, met nog tientallen andere kinderen. Haar verjaardag heeft ze in al die tijd nooit gevierd. Ze voelde zich daar rot, kreeg te weinig aandacht, voelde zich eenzaam en ze moest wachten tot ze geadopteerd zou worden. Dat gebeurde. Toen ze vijftien was mocht ze bij een heel rijke familie intrekken en kreeg ze alles wat haar hartje begeerde.
Nu wordt ze 16. En ze krijgt om al die jaren goed te maken een sweet sixteen-feest. En een auto. Alleen moest ze daarvoor nog wel haar theorie halen. Ze zakte, aangezien ze 30 seconden had geleerd. Ze was ervan overtuigd dat het makkelijk was. (Dat had ze niet moeten denken want íedereen weet dat je, als je dat denkt van je theorie-examen, gruwelijk zakt.) Haar dag begon dus niet goed vond ze en ze liep huilend en scheldend door het Amerikaanse CBR.
Daarna kwamen haar 10 VIPs. Dit waren haar allerbeste vriendinnen. 10 mensen van de 370 die ze in totaal had uitgenodigd. Ze werden alle elf opgemaakt en in mooie kleren gestoken. Onderwijl roddelden ze over een andere genodigde. Iemand die had verwacht dat ze VIP zou zijn, maar niet tot de categorie 'allerbeste vriendinnen' behoorde. Ze maakten haar zwart. Toen belde die genodigde en vroeg of ze door de limosine zou worden opgehaald. Nog steeds in de illusie dat ze VIP was. Ze werd keihard door de telefoon uitgelachen. Het jarige meisje beloofde de VIPs dat ze haar zou negeren als ze op het feest zou verschijnen.
Haar auto was niet mooi genoeg, er dansten mensen op het podium die daar niet tijdens het feest mochten zijn omdat ze niet mooi genoeg waren, alles had regels en alles moest perfect gaan, zoals ik eerder al vertelde.
Ze gedroeg zich net als alle andere meisjes en jongens die ik in dat programma 16 heb zien worden...

Ik begrijp het niet. Als je in zo'n extreme armoede hebt geleefd en pas op je 15e hebt geleerd wat luxe is.. hoe kan je dan in vredesnaam op je 16e verjaardag al zo verpest zijn?

Vergeten wij zo snel -expres?- alle nare dingen die we hebben meegemaakt? We zouden daar toch juist van moeten leren? Hoe kan iemand zo snel veranderen en anderen behandelen zoals zij vroeger behandeld is?