Coma

(gebaseerd op de eerste aflevering van een nieuwe serie op Net 5)

Stel:
...Je wordt wakker uit een coma en je bent je geheugen kwijt. Je weet niet meer wie je bent, wie je kent en wat je doet. Je zult je eigen leven opnieuw moeten leren kennen, want de artsen zeggen dat het nog wel een tijdje kan duren voordat je leven terug komt...

Wat zou je van je eigen leven vinden? En van jezelf? En van je vrienden? Zou je schrikken en proberen om dingen te veranderen? Of zou je tevreden wachten tot je geheugen terug komt?


Daarover nadenkend besloot ik grotendeels tevreden te zijn met mijn leven. (Om dat te ontdekken heb ik geen coma nodig.) Dingen die me minder goed bevallen zijn er ook. Echter.. dit zijn dingen waarvan ik ook nu wel weet (wederom geen coma nodig) dat ik ze wil/zou moeten veranderen, ik doe het alleen niet. 'Geen tijd' zeg ik. 'Niet het goede moment' beweer ik. 'Valt niks aan te doen' suggereer ik.


Ik verander niks aan de dingen in mijn leven die ik zou willen veranderen. Bijna zorgwekkend onlogisch.. eigenlijk.
Zou ik dan tóch zo'n coma nodig hebben?

Filevrije dag?

Morgen, 9 oktober 2008, gaat Nederland geschiedenis schrijven, door een poging te doen Nederland één dag filevrij te houden. U leest het goed: een poging doen... Want ieder rationeel denkend persoon snapt de hopeloosheid van dit plan.
Ik kan nu talloze redenen gaan opnoemen waarom deze dag gedoemd is te mislukken, iets over ongelukken die toch wel gebeuren, of over het gebrek aan volwaardige alternatieven, maar dat doe ik niet. Deze redenen blijken morgen vanzelf.

Nu de verklaring nog: want we bedoelen het wel goed, dat wel hoor. Maar we onderschatten onze eigen invloed. Ik schat in dat van de 40% van de mensen die nú hebben aangegeven dat ze morgen de fiets, de trein of een alternatieve manier van te werk komen zullen kiezen, zo'n 39% vroeg in de ochtend denkt: "shit zeg, ik heb helemaal geen zin in&tijd voor die andere vervoerswijze. Ach, zóveel zal het toch niet uitmaken, die éne auto méér op de weg..."

Voelen jullie hem aan? We hebben morgen slechts 1% file minder, omdat slechts 1% van álle mensen dacht: ík heb invloed.

Puntje bij paaltje zijn wij nou eenmaal niet zo altruïstisch. Dan zijn we egoïstisch kiezen we voor ons eigen voordeel.




Ik zal nog even een oplossing aandragen:

Maak álle openbaar vervoer op donderdag 9 oktober 2008 gratis.
(En vergeet dan geen extra bussen, trams, metro's en treinen in te zetten. En deel gratis koffie&thee uit. En gratis kranten.)

Deze oplossing gaat uiteraard niet uitgevoerd worden. Openbaar vervoersbedrijven zijn namelijk te gierig om hun kaartjes voor niks weg te geven, dat is nou eenmaal zo. Bovendien bezitten ze waarschijnlijk niet de mankracht en de vervoersmiddelen om alle extra passagiers te kunnen vervoeren.

Toch zou dit een mogelijke oplossing zijn. Niet omdat álle automobilisten dan opeens massaal richting de treinstations gaan. Maar omdat er volgens de ANWB slechts een vermindering van 10% aan automobilisten tijdens de spits nodig is om een dag zonder files te laten slagen. En hoewel ik denk dat dit percentage een vrij lage schatting is -naar mijn idee zal dit de files hoogstens minder lang maken-, is dit percentage wel een stuk haalbaarder als er wat tegenover het niet-auto-mogen-rijden staat (zoals gratis openbaar vervoer). De opoffering is dan minder groot. Er is een bepaalde vergoeding. En die hebben wij als egoïstische voor ons eigen voordeel kiezende mensen nodig. Want -zoals ik al eerder zei-: puntje bij paaltje zijn wij niet zo altruïstisch.

Volwassenen vs. kinderen

Nu mijn studie sinds enkele weken volledig gericht is op kinderen, worden mij dagelijks meer verschillen tussen volwassenen en kinderen duidelijk.
Natuurlijk bestaan er de overduidelijke verschillen die simpelweg door groei en ontwikkeling te verklaren zijn. Maar daar doel ik op dit moment niet op. Ik doel op denkbeelden, op wensen en verlangens en op hoe de wereld gezien wordt. Sommige van deze zaken draaien ergens in de overgang van kind naar volwassene met 180 graden. Waarschijnlijk omdat kinderen nog naïef en onbezorgd zijn en dit in verloop van tijd kwijt raken. Of misschien gewoon omdat de belangen van kinderen heel anders zijn, vergeleken met die van volwassenen.

Hoe dan ook.. kinderen en volwassenen verschillen soms als dag en nacht. Of als zwart en wit. Is er iets beter? Ik denk het niet.

Denk maar eens aan de volgende verschillen..:

Als kind wil je nooit slapen, voor altijd opblijven klinkt als muziek in je oren, iedere avond weer protesteer je als het bedtijd is om te zorgen dat het vreselijke moment waarop het licht in je slaapkamer uitgaat zo lang mogelijk wordt uitgesteld.
Als volwassene ben je altijd moe. We balen dat we nooit eens vroeg ons bed in kunnen of kunnen uitslapen omdat ons leven zo druk is. We zijn chronisch toe aan vakantie, omdat we op vakantie de rust kunnen vinden die we in het dagelijks leven niet meer hebben.

Een ander voorbeeld:

Als kind maak je je niet druk om je gezondheid. Je snoept zoveel als je kan. En groente vermijdt je weer zoveel als je kan. Sporten doe je uit jezelf, buitenspelen is immers je grootste hobby. Over je weerstand heb je je nog nooit druk gemaakt. Ziek zijn is immers soms best een beetje leuk. Dan mag je thuisblijven van school en liggend op de bank televisie kijken, bovendien is je mama extra lief. Lijnende mensen zijn op dat moment nog stom. Waarom zou je immers in vredesnaam 'nee' zeggen tegen koekjes en snoepjes die je aan worden geboden?
En nu, als volwassenen, zijn we continu met onze gezondheid bezig. We stoppen ons vol met geheimzinnige bacterieën die goed zouden zijn voor onze weerstand en stoelgang. Het grootste gedeelte van ons is zo'n 360 dagen per jaar 'aan de lijn', ook als dat niet nodig is, we zijn immers nooit perfect genoeg. Voor sporten hebben we echter geen tijd, dus storten we ons op Sonja Bakker, maaltijdvervangende shakes, soepjes en repen en andere diëten die uiteindelijk alleen maar je stofwisseling verlagen waardoor je blijvend afvallen kan vergeten. Sporten is de allerbeste oplossing voor wat overtollige vetrolletjes, en dat weten we ook, maar voor sporten hebben we geen tijd. Ons leven is immers zó druk. En we zijn al zo moe...

Nog een laatste voorbeeld:

Als -jong- kind zeg je het gewoon als je boos bent op iemand. Je blijft het misschien een paar dagen, dreigt dat diegene niet meer op je kinderfeestje mag komen, maar een week later is alles vergeten en vergeven. Kinderen die je echt niet mag, daar speel je gewoon niet mee. En als zo iemand komt vragen of hij mee mag doen met jouw spelletje zeg je gewoon 'nee'.
Wij volwassenen houden zoveel mogelijk de schijn op. Onze boosheid uiten we thuis, klagend over die ene stomme collega, of dat arrogante studiegenootje. De waarheid tegen die persoon zeggen is not done. We blijven altijd aardig. We weten wel wie ons het meest leuk, lief en aardig vinden, dit zijn onze beste vrienden. Maar daaronder ligt een groot grijs gebied. Wij zijn doorgaans namelijk niet eerlijk over ons gevoel. Zelden zullen we iemand vertellen dat we hem niet mogen. En als iemand die we niet mogen aanschuift bij jouw lunchtafel, of vraagt of je hem even een lift kunt geven -want jullie moeten toch dezelfde kant op-, of vraagt of je hem even wil helpen met dat ene project op jullie werk... zeg je géén 'nee'.



Verschillen van zo'n 180 graden. Onduidelijk wat de betere kant is.
Wel duidelijk is -in ieder geval voor mij, voor mij als (bijna)psycholoog-, dat je kindertijd je meest onbezorgde tijd van ons leven is en dat alle kinderen daar recht op hebben.
Gelukkig kan ik daaraan gaan bijdragen.

Amerika vs. Europa

Grote verschillen. Uiteraard.
Maar wat er nou beter is..? (onmogelijk te beantwoorden...)

Mij boeit vooral:

Is het beter om op zn Europees familieruzies in de doofpot te stoppen, te doen alsof er níks aan de hand is, en dan tegen elke verjaardag en elke familieaangelegenheid op zien, omdat je weet dat de spanning van begin tot eind te snijden gaat zijn? Omdat er mensen zijn die er helemaal niet willen zijn, die jij er ook eigenlijk niet eens bij wilde hebben. Keeping Up Appearances... tegenover de rest van de familie. (Die natuurlijk ook gewoon weten hoe de vork in de steel zit, maar net zoals de rest doen alsof hun neus bloedt.)

Of is het beter om op zn Amerikaans gewoon te durven en kunnen zeggen: ik mág jou niet, -ook al heb je het tegen je bloedeigen familie,- en vervolgens zorgen dat er bij verjaardagen en familieaangelegenheden alleen mensen uitgenodigd worden, waarvan je weet dat ze graag willen komen. Familiefeestjes zonder dat 'verplichte gevoel' zoals wij dat in Nederland kennen. (Want hoe leuk is Kerst nou eigenlijk?) Aan de andere kant betekent dit in realiteit dat ouders en kinderen het contact verliezen en dat familieleden verstoten kunnen worden. Bovendien valt erover te twisten of dit niet een vorm van weglopen voor je moeilijkheden is. Daartegenover kan je stellen dat wij als Europeanen onnodig moeilijkheden opzoeken, door zo krampachtig aan het familie-ideaal vast te houden.



En als ik er dan over nadenk.. is oprechte familieliefde van enkele personen niet veel meer waard dan dat neppe omdat-het-moet-gedoe van een grotere groep? Is het niet zo dat wij hier in Nederland(/Europa) veel te graag wíllen. Willen dat familie een belangrijk begrip in je leven is. Willen dat je altijd op je familie terug kan vallen.
En toch voel ik een bepaalde onvoorwaardelijkheid bij familie. Een gevoel dat je misschien bij je állesbeste vrienden kan hebben als je mazzel hebt. Maar bij je meest dichtbijstaande familie is er die onvoorwaardelijkheid. Misschien komt dat gevoel puur door mijn Europese opvoeding. Dat is moeilijk te zeggen. Maar het voelt geweldig.
Ik kan me niet voorstellen dat Amerikanen ditzelfde gevoel hebben. De voorwaardelijkheid druipt ervanaf. Hopelijk hebben ze mazzel met hun vrienden...

.

Ik ga op zaterdagavond ontzettend de nerd lopen uithangen en zitten studeren op mn bank.
Dus.

En dan ga ik dus nú beginnen.
Echt.


Nu dus.

Ja.


Echt.


*verhuist richting bank*



(Doei.)

Verandering.

Mijn leven voelt anders. Het klinkt misschien wat sentimenteel of zweverig, maar ik kan het niet anders beschrijven: mijn leven voelt anders... Goed anders, hoor. Geweldig anders, misschien wel. Wanneer het is begonnen weet ik niet. Want als ik terugdenk realiseer ik me dat dat gevoel er al wel even is. Hoelang? Geen idee.
Mijn leven loopt op rolletjes, eigenlijk. En hoewel dat klinkt alsof het me aan komt waaien, is dat niet het geval. Ik werk er keihard voor, en het resultaat mag er zijn. Misschien is dat wel waarom het anders voelt. Want vroeger werkte ik nooit ergens voor, laat staan keihard. Het feit dat ik nu de vruchten kan plukken die groeien door de dingen die ik doe, is nieuw voor me. Het maakt me zelfverzekerd en geeft me zelfvertrouwen. En ik kan het iedereen aanraden.

Drie weken geleden mocht ik mijn bachelordiploma ophalen en één week geleden ben ik begonnen met mijn masteropleiding. Het niveau ligt ontzettend hoog, maar ik merk dat ik het aan kan. Ik begrijp de college's, kan actief meedoen in de werkgroepen en maak opdrachten zonder overdreven veel moeite. Én zonder uitstellen. Mijn grote studieobstakel. Iedereen die mij ooit hierover heeft horen klagen, moet weten hoe veel rust het moet geven om gewoon op tíjd aan mijn werk te beginnen... (Of het nou studiegericht is of niet. Want ook mijn huis is netjes aan kant. Om maar even een voorbeeld te noemen.) En vanmorgen hoorde ik goed nieuws. De basisschool die ik vanuit mijn raam kan zien liggen, heeft 'ja' gezegd op mijn vraag of ik bij hun een studieopdracht mag komen uitvoeren. Ik moet gedragstraining gaan geven aan een onderbouwleerling. 3 maanden geleden zat ik nog voor mijn derde jaar met mijn neus in de studieboeken, en nu mag ik die studieboeken als begeleiding gaan gebruiken, om het kindje een zo goed mogelijke training te geven. Eindelijk geen theorie meer... éindelijk de praktijk van het dagelijks leven in.
Om de kans op een baan na mijn afstuderen te vergroten ben ik druk op zoek naar werk. Morgen neem ik daar een eerste belangrijke stap in. Ik heb een gesprek met iemand, die mij wat informatie gaat geven over mijn gloednieuwe bijbaantje. Ik ga bijles geven aan middelbare scholieren. Op dit moment heb ik nog maar één meisje op mijn lijst staan, die 1 uur per week bijles Engels wil. Het gaat dus slechts om 4 uur per maand, maar ondanks dat zou ik het wel van de daken willen schreeuwen. Morgenavond, na mijn afspraak, zal ik gaan bellen naar het meisje dat ik bijles ga geven.
Bellen. De meeste mensen in mijn omgeving weten van mijn belangst. Dat telefoontje zou vroeger ook veel stress opleveren. Maar nu? Ik heb er amper moeite meer mee. En dat maakt zóveel dingen makkelijker.
Zal ik nog wat vertellen? 'Men' zegt dat vrienden die je voor je 21e maakt niet voor heel je leven zijn, dat je vrienden pas vanaf die leeftijd zullen blíjven. Ik ben nu 21, en prijs mezelf op dit moment gelukkig met de vrienden die ik heb. Stuk voor stuk maken ze mijn leven mooier, allemaal op hun eigen manier. Dus ook de vrienden die ik vóór mijn 21e heb gemaakt, zal ik niet zo makkelijk uit mijn leven laten verdwijnen. Daar zijn jullie veel te leuk voor.

Het blijft een sentimenteel en zweverig stukje, deze blog. Maar dat moet dan maar. Soms wil je dingen nou eenmaal van de daken schreeuwen. En bij gebrek aan een toegankelijk dak, gebruik ik internet maar. Volgens mij word ik hier nog beter gehoord ook...


Mijn leven is dus anders. Misschien, is dit wel geluk...

Hoi Opa, (2)

...het is vandaag precies een jaar geleden. Ik herinner me het nog alsof het gisteren was, maar tegelijkertijd lijkt het al eeuwen geleden.
Er is veel gebeurd in die tijd. Veel dingen die je voor geen goud had willen missen. Maar toch mocht je er niet bij zijn. Niet in levende lijve...
Je kijkt wel met ons mee, toch?.. met een trotse blik.. bij elke stap die we in de juiste richting zetten, en bij alles wat we doen.. Dus ik hoef je niks te vertellen. Niet over mijn behaalde Bachelor diploma, niet over mijn Master specialisatie die aanstaande maandag gaat beginnen, niet over mijn vakantie, niet over andere dingen die ik meemaak of heb meegemaakt... Dat hoef ik allemaal niet te vertellen, als je toch al met ons meekijkt. Alleen.. soms wil ik dat juist wel. Het allerliefst zou ik je mijn diploma komen laten zien. Je zou je bril afzetten zoals altijd, iedere letter lezen, en ieder cijfer bestuderen. Dingen die je niet zou begrijpen zou je vragen. En tenslotte, als je helemaal klaar bent met bekijken, zou je zeggen dat het er goed uit ziet. Als een trotse opa.

Mijn diploma zo nauwkeurig analyseren gaat je niet -meer- lukken. Hopelijk ben je, ondanks dat, wel minstens zo trots...

Wereldverbeteraar

In mezelf mopperend waarom ik wéér de vuilniszak moest vervangen, liep ik naar de kast in de gang waarin wij al onze schoonmaakartikelen bewaren. Ik vind het niet vervelend om huishoudelijke klusjes te doen, en bovendien stoor ik me er ook niet heel erg aan als bepaalde dingen soms wat langer blijven liggen. Echter, een vuilniszak moet je gewoon vervangen als hij vol zit, zeker met dit warme weer.
Ik vond geen vuilniszakken in de kast. Althans, niet in eerste instantie. In mijn hoofd mopperde ik verder dat 't wel heel asociaal is om de vuilniszakken op te maken en géén nieuwe te kopen. In tweede instantie zag ik de rol vuilniszakken opeens wel liggen. Of eigenlijk: één opgerolde vuilniszak. De laatste van een rol, dus.

In één ervaren beweging gleed de vuilniszak even later onze afvalbak in. Op dat moment realiseerde ik me dat ik nu degene ben die een nieuwe rol zakken zal moeten gaan kopen. Het is immers niet eerlijk om van mijn huisgenootjes te verwachten een nieuwe rol te kopen als ze de laatste zak gebruiken, en dat zelf niet te doen...
Behalve niet-eerlijk is het ook niet zoals ik wil zijn. "Behandel een ander, zoals je ook zelf behandeld wil worden" is de eerste van mijn eigen tien geboden. Een mooi streven, al zeg ik het zelf. En zeker weten dat de wereld een stuk vreedzamer zou zijn, als iedereen die regel na zou leven.

Ik heb echter niks te maken met oorlogen in het midden-oosten, met economische conflicten in het westen en met regeringszaken in dit land... Ik zal de wereld dus op mijn eigen micro-niveau moeten verbeteren. Daarom vervang ik vuilniszakken als ze volzitten, breng de vuilniszak naar de container en koop nieuwe vuilniszakken, zelfs als ik weet dat mijn huisgenootjes dat niet zouden doen. En daarom rij ik netjes volgens de verkeersregels. En daarom gooi ik geen afval op straat. En daarom zal ik iemand die gepest word eerder proberen te helpen, dan met de pesters meedoen.

Een heilig boontje? Echt niet. Gewoon: een wereldverbeteraar. Dus.

Vakantie, deel 3: Tetris.

Op verzoek, deel 3:

-----

We hadden allebei een Nintendo DS bij ons. Tetris bleek al snel ons favoriete spelletje te zijn. Als we dit tegen elkaar speelden was ik keer op keer de winnaar. Maar individueel was C. zeker de betere van ons twee. De versie van Tetris die wij beide hadden gaf als eerst de uitdaging om 200 lijnen weg te halen. Mij leek dit onmogelijk, C. had dit binnen 2 dagen voor elkaar. Triomfantelijk liet hij mij zijn schermpje zien waarop 'congratulations' in neon-kleurtjes aan het flikkeren was.
Zo blij als hij op dat moment keek, zo teleurgesteld was zijn blik enkele ogenblikken later. Het spelletje ging niet meer verder na die 200 lines, dus kon hij weer opnieuw beginnen. 'En ik was nog helemaal niet hoog..' zuchtte hij nog extra.

E n k e l e u r e n l a t e r :
'Inmiddels ben ik eroverheen, letterlijk en figuurlijk', zei C., nadat hij een score van 369 lines en ruim 700.000 punten had gehaald. Achteraf bleek hij namelijk de ''endless-versie'' van het spel te hebben vrijgespeeld door de 200 lines in díe versie te halen.
Op dat moment begreep ik nog niet hoe hij het voor elkaar kreeg. Na level 10 gingen die blokjes sneller dan ik kon klikken... hoe moest ik datn óóit bij die 200 lines (=level 20!) komen?
Toch zag ik ook het licht, een paar dagen later, en ook ik heb inmiddels de endless-game unlocked én had aan het eind van de vakantie een topscore staan van ruim 400.000 punten. Het kwam toen nog amper in de buurt van de hoogste score van C., maar ach... ik won wel nog steeds als we tegen elkaar speelden.

-----

En om ook nog even een actuele update te geven: mijn topscore is op dit moment een zeer ruime 2 miljoen punten. Enkele honderd duizenden hoger dan C.'s hoogste puntenaantal. Het is nu dus eindelijk zijn beurt om míj in te halen.

"You let down your people, Evita"...

...een zin uit de film-versie van Evita. Tegen alle verwachtingen in kan ik op dit moment geen zinnen quoten uit de musical. Al maanden hadden M. en ik zin in vandaag. Om 14.00 uur zouden we gaan genieten daar de musical waar we al zó lang naar uitgekeken hadden.

Echter...
Om 14.00 liep een man met een microfoon voor het dichte doek het podium in het theater op. 'Ik heb slecht nieuws voor u', begon hij te praten en hij legde uit dat de voorstelling vandaag wegens een ernstig technisch probleem niet door zou gaan. Het leek mij één grote grap. Hij zou deze grote zaal vol met verwachtingsvolle mensen toch niet allemaal weer naar huis sturen? Ik keek M. verward aan... 'Dit is niet waar, toch?', fluisterde ik? Ontzet luisterden we naar de verontschuldigende woorden, naar hoe onze kaartjes vergoed zullen worden en naar de niets verzachtende mededeling dat we allemaal een gratis drankje aan de bar zouden krijgen.

...

Hoewel het ons in de loop van zijn toespraak duidelijk werd dat hij de waarheid sprak, bleven we zitten totdat de zaal al bijna leeg was. Misschien dat we hoopten dat de man nog een keer het podium op zou klimmen en ons zou vertellen dat het tóch een grap was... misschien dat we ons de ernst van de situatie nog niet realiseerden...
Hoe dan ook. De realiteit was teleurstellend hard. We konden weer naar huis. En dat deden we ook na ons gratis drankje gedronken te hebben.



Evita let down her people.
Of tenminste de 1000 mensen uit die theaterzaal.