Doof of blind?

Wat ben je liever; doof of blind?

Een ingewikkelde vraag, want hoe weeg je totaal verschillende voor- en nadelen tegen elkaar af?

Toch heb ik een antwoord. Sindskort weet ik dat ik liever blind ben. Dat vermoeden had ik al, want ik hou ontzettend veel van muziek, dus doof lijkt me een hell. Maar de afgelopen dagen heb ik een extra bevestiging van mijn antwoord gehad: ik ben mijn stem kwijt. Al heel lang, voor mijn gevoel, sinds 4 dagen namelijk. En ik voel me gehandicapt, écht.

Zaterdag (dag 1) was het nog wel grappig. Ik kon me nog een beetje verstaanbaar maken en kon er nog om lachen. Ik kon al niet meer zingen, dat was waar de frustratie begon.
Dag 2: de momenten waarop ik zondag lachte waren niet meer leuk. De vergelijking met de boer met kiespijn gaat volledig op. Ik kon me niet meer verstaanbaar maken en werd daar echt een beetje chagrijnig van. Normaal praat ik non-stop. En nu zei ik misschien nog 10% van wat in me op kwam... Zouden kleine kinderen zich ook zo gefrustreerd voelen als ze nog niet kunnen praten? Dan snap ik waarom ze zo vaak huilen. (En ook waarom ze vaak niet meer stoppen met praten als ze het eenmaal kunnen.)
Dag 3: vreselijk! Maandag moest ik werken en ik kon werkelijk alléén maar fluisteren. Dat was natuurlijk geen succes. Toen ik een paar uurtjes aan het werk was werd het wat beter, er kwam wat geluid uit me.. maar echt goed is het die dag nooit gegaan. Soms was ik te verstaan, op andere momenten kwam er alleen (irritant?) gepiep uit mijn mond.
Dag 4: vandaag. Vanmorgen probeerde ik het voorzichtig: 'test test', was wat ik wilde zeggen. Geen succes. Er kwam geen woord over mijn lippen. Toch moest ik naar college. Ik voelde me schuldig toen ik geen 'goedemorgen' tegen de buschauffeur kon zeggen. Ik knikte hem vriendelijk toe, maar voelde me net als die asociale pubers die de chauffeur niet eens aankijken en alleen met hun abonnement omhoog langslopen. Gelukkig kon ik op de terugweg wel goedemiddag zeggen, want toen was er wat van mijn stem teruggekomen. Het klinkt nergens naar, maar het piept niet meer. Nu hou ik me maar stil. Ik ben niet van plan iets tegen iemand te zeggen voor 13.00 morgen (dan heb ik weer een college). Hopelijk klinkt mijn stem dan weer wat beter. En word ik langzaam minder gefrustreerd.

Als je doof bent heb je een soortgelijk probleem. Praten gaat niet gemakkelijk (het ligt eraan wanneer je doof bent geworden hóe moeilijk het is voor je) en luisteren is onmogelijk. Je bent volledig afhankelijk van liplezen en gebarentaal, maar in veel situaties is dat niet voldoende om mee te komen. Communiceren wordt iets lastigs. Iets wat je bijna zou gaan vermijden, als het niet noodzakelijk is. En dat is niks voor mij. Ik communiceer graag over alles wat je maar kan verzinnen. Of het nou nuttig is of niet. Belangrijk of niet. Leuk of niet. De moeite of niet. Ik kan gewoon niet zonder gezellig kletsen met mensen. Of het nou mijn beste vrienden zijn of de buschauffeur, ik wil kunnen communiceren. Op een maximale manier.
Natuurlijk heeft blind zijn ook zijn nadelen, want het blijft prettig om te weten welke richting je uit moeten lopen om geen palen te raken, en het is al helemaal fijn als je in de supermarkt al weet wat je koopt (in plaats van dat je dat thuis pas proeft). Maar toch... doe mij maar blind. Ik neem wel zo'n hond en ik vraag wel hulp aan anderen. Dat geeft vást ook een heel nieuwe dimensie aan communiceren.

Zo zie ík het: de zorgverzekering-no-claim-regeling.

We worden genaaid!
En ik heb slechts een eenvoudig rekensommetje nodig om dat aan te tonen:
(ik gebruik mijn eigen situatie hierin; ik heb geen medische geheimen)

Ik betaal per jaar: basispremie + aanvullende premie + 255 euro no-claim
Van die 255 euro krijg ik het gedeelte wat ik niet aan geneesmiddelen en andere zorgkosten die onder de regeling vallen besteed terug.
Uiteindelijk betaalde ik in het afgelopen jaar: basispremie + aanvullende premie + (255 euro noclaim - (255 euro - gemaakte kosten)). (Snappen jullie het nog? Het is een eenvoudig rekensommetje, echt waar...)
Dat wil zeggen: basispremie + aanvullende premie + 13 strips microgynon (anticonceptiemiddel, of simpel gezegd: de pil).
Dit omdat de kosten van de pil zogenaamd vergoed worden door mijn verzekering, dus hoef ik ze aan de kassa bij de apotheek niet af te rekenen, maar ze worden wel van mijn no-claim afgehaald.

Basispremie + aanvullende premie + 13 strips microgynon...
Zien jullie ook wat raars?
Nou ík wel. De pil wordt vergoed tot en met je 21e, dus op mijn 20-jarige leeftijd, zou er alleen 'basispremie + aanvullende premie' moeten staan in bovenstaand rekensommetje.
Aangezien dat niet zo is, vraag ik me toch wel heel sterk af waarom de zorgverzekeraars beweren dat de pil vergoed wordt. En eigenlijk geldt dat voor alle kosten binnen die 255 euro.

Als ze de no-claim-regeling afschaffen, betekent dat toch dat onze maandelijkse premie met ruim 20 euro daalt, toch? (255/12 = ruim 20) Althans, dat beweert de overheid, en al die andere mensen die hier een mening over hebben, of denken dat ze een bepaald soort beslissingsmacht bezitten.
Schaf die no-claim dan maar af in 2008. Dan kan ik tenminste nog één jaar genieten van een écht vergoede pil.
Trouwens: Zo naïef ben ik natuurlijk niet. Ik snap heus wel dat alle verzekeraars hun premie eerder met 10 euro dan met 20 euro zullen verlagen als de no-claim wordt afgeschaft, en daar maak ik dan meteen mijn punt, opnieuw:
we worden genaaid!

En het nare is: als we dit aan die verzekeringsmaatschappijen voorleggen, wat natuurlijk al genoeg mensen hebben gedaan, komen ze waarschijnlijk met veel ingewikkelde woorden en een hoop smoesjes, waarna ze uiteindelijk besluiten met: je wordt niet genaaid, deze regeling is bedoeld om iedereen in Nederland op een passende manier medische zorg te kunnen bieden.
Dan kan ik natuurlijk nog zeggen dat ik daar niet aan twijfel, maar dat de regeling daarnaast, naar mijn idee, bedoeld is om hun portemonnee nog eens extra te vullen. Maar daar zullen ze net zo ontwijkend op reageren als mijn eerste geklaag.

Zij hebben immers de macht.
(Gadverdamme.)

Nederlands.

Kom op mensen. Zo ingewikkeld is het allemaal niet. Sommige dingen wel, dat geef ik toe. Vraag mij niks over koppelstreepjes en dat soort lastige dingen, maar -d's, -dt's en -t's zijn écht te begrijpen. Ze zijn niet moeilijk. Je moet er gewoon heel even je best voor doen, daarna is het een eitje. Serieus.

"Bestellingen boven € 15,- worden thuis bezorgdt."

Ik was sprakeloos toen ik het foldertje van de patatzaak naast mijn werk onder ogen kreeg. Als je zoiets laat drukken laat je het toch 10 keer door mensen met een IQ van 150 en een 10 voor Nederlands op alle rapporten die je maar kan terugvinden controleren? En als drukker kijk je toch ook nog wel even wat je eigenlijk aan het drukken bent? Ik vind dit écht een schande. Ik zeg niet dat ik die -d's, -dt's en -t's foutloos gebruik, maar het zou mij echt niet overkomen dat er in een officieel stuk zo'n onoverkomelijke spelfout staat.

"Wie betrapt word
tijdens roken
op de toiletten,
word verwijdert."

Stond op de deur van een WC in het universiteitsgebouw waar ik gisteren les had. Míjn god... dat is gewoon een foutenpercentage van 100% als het om -d's, -dt's en -t's gaat. Ik snap dat er niet van de schoonmakers, kantinepersonen en klusjesmannen verwacht wordt dat ze een universitaire studie met succes hebben afgerond, maar enige kennis van Nederlands lijkt me toch wel prettig.
(Een andere vaagheid was overigens het 'word verwijdert'. Want hoe word ik dan verwijderd? Uit de WC? Uit het gebouw? Of worden al mijn persoonsgegevens en studentnummer acuut uit de database van de universiteit geknipt? Goed. Ik rook niet en kan niet betrapt worden op iets wat ik niet doe, dus de oplossing op mijn vragen zal ik waarschijnlijk niet krijgen.)

Ik heb de schoonmakers wel even een handje (of eigenlijk: een lettertje) geholpen hoor. De mensen die na mij naar het toilet gingen, zagen nog wel dat de spelling ooit niet klopte (met een zwarte pen kan je immers niet vlekkeloos een zwarte stift imiteren), maar zien ook dat één van hun voorgangers het niet daarbij heeft laten zitten.
Hopelijk voelt de schrijver van het briefje zich niet al te beledigd. Ik heb liever dat diegene ervan leert.
Zo niet: dan pak ik mijn zwarte pen wel weer.

Valentijnsdag

Het is al een paar dagen geleden. Iedereen is waarschijnlijk alweer naar het echte leven teruggekeerd. Maar ik wil nog even wat kwijt.
Vorig jaar schreef ik op valentijnsdag ergens iets over 'perikelen bij de brievenbus'. Over het feit dat ik de dagen voor valentijnsdag stug volhield dat deze dag me niks deed, maar dat mijn hart een slag oversloeg op het moment dat ik de post op de mat hoorde vallen.
Dit jaar heb ik geen mat meer. Ik heb een postvakje. In dat postvakje zat alleen mijn telefoonrekening; niet echt een teken van anonieme liefde.

Daar wilde ik het echter niet over hebben. Ik wil het hebben over de verloedering van valentijnsdag. Ja, verloedering dus. Het gaat dus te gronde (vertaald door: Van Dale).
Sinds wanneer is deze dag in vredesnaam bedoeld om je geliefde te testen? Ooit was valentijnsdag bedoeld voor anonieme liefdes. Later, uit commerciëel oogpunt, is dit veranderd. sindsdien is valentijnsdag een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven met cadeautjes, bloemen, of kaarten. Maar wanneer is het opnieuw veranderd?
Ik vind het walgelijk. Tijdschriften, radiozenders en andere commerciële dingen boden voor afgelopen woensdag, 14 februari - valentijnsdag, services in allerlei vormen aan om te testen of je geliefde wel écht van je houdt. Dit deden ze op een nare manier: (na opdracht van vriendlief, die ook meeluistert met het gesprek) "Hallo xxx, wij zijn van het nieuwe telefonische bloemenbezorg-bedrijf Flowergirls, en jij bent uitgekozen om vandaag, op valentijnsdag een gratis bos bloemen ergens te laten bezorgen! Bij wie moeten wij dit bos afleveren?" Het zou natuurlijk leuk zijn als deze dame de naam van vriendlief noemt, maar het is niet ondenkbaar dat zij de naam van een andere, tot dat moment, geheime liefde noemt. Vriendlief is dus blij als zijn naam wordt genoemd, en in het andere geval is de relatie hoogstwaarschijnlijk voorbij.
Anderen deden het op een ontzéttend valse manier: (in opdracht van vriendinlief, die later verslag krijgt) Sexy chick verschijnt in kort rokje en strak struitje met een zakelijk smoesje bij vriendlief op zijn werk. Als het zakelijke is afgehandeld, start de sexy chick een versierpoging. Ze raakt vriendlief een aantal keer tactisch aan, maakt wat sensuele opmerkingen en plaatst nadat vriendlief duidelijk wat waterig en zwoel uit zijn oogjes kijkt de alles-of-niets-vraag: 'ik heb nog een vacature voor valentijn van vandaag open, kom je met me mee naar huis?'.
Jullie snappen het al. Vriendinlief is blij als hij 'nee' zegt, en als vriendlief zwicht voor de ingehuurde versierster is de relatie over.

Walgelijk. Waar is dan het echte gevoel achter valentijnsdag gebleven? Waarom wordt de commercie zó ver doorgevoerd dat de liefdevolste dag van het jaar, nu opeens wordt gemengd met achterdocht, jaloezie en onzekerheid? Waarom proberen we haat te zaaien op een dag die alleen maar bedoeld is om je relatie te laten groeien?

Walgelijk dus.
Vertel me alsjeblieft dat jullie het hier vollédig mee eens zijn...

De NS-omroepmevrouw

Trots dat ze was:

"Goedemorgen dames en heren,
zoals u ongetwijfeld heeft gemerkt staan we nog even stil. De reden hiervan is dat we het station nog niet op mogen rijden, omdat we te VROEG zijn.
Wanneer wij toestemming krijgen om.........."
(de rest is niet boeiend)



(Hopelijk heeft ze genoten van dat trotse gevoel wat een kwartier later hadden we alweer 5 minuten vertraging opgelopen.)

Winter.

Jaja...

Morgen gaat er 5 á 10 cm sneeuw vallen.
Daardoor zegt de NS nú al dat ze minder treinen in gaan zetten, om alles voorspoedig te laten verlopen. Zouden ze die treinen dan wel 2 keer zo lang maken? Anders raad ik ze toch dringend aan om wat lessen rekenen op basisschool niveau te gaan volgen...

Gisteren was er ook al sneeuw. Toen alleen in het westen. Ik ben twee keer zo nat gesneeuwd dat de vergelijking met sneeuwpop opging. En ik heb ontdekt dat mijn jas niet water (sneeuw?) dicht is. Helaas is het wel mijn méest waterdichte jas, dus morgenochtend zal ik hem gewoon weer aantrekken. Ach. Zogenaamde 'zweet'plekken in de holtes van je ellebogen zijn ook wel leuk voor de afwisseling.

Overmorgen is het weer weg, zegt het KNMI, trouwens. Dus vrijdag mogen we allemaal lekker soppen door die aan ons allen bekende grijs/bruine massa van met modder gemengde gesmolten sneeuw.

Winter. Doe mij toch maar zomer.

Boos. Geïrriteerd. Verontwaardigd.

En dat laat ik merken ook:


Goededag,

ik mail u beiden omdat er nog geen reactie is gekomen op de klachten die direct en indirect bij u terecht zijn gekomen over de gang van zaken bij het keuzevak seksuologie en ik ben erg benieuwd wat de reden van het ontbreken van respons is.
Daarnaast zou ik graag nog eens duidelijk willen maken waarom ik vind dat het niet acceptabel is dat een groot aantal studenten de cursus niet kan volgen, terwijl zij dit wel zouden willen.
Seksuologie is een keuzevak. Er worden hoorcolleges gegeven en als afsluiting een tentamen. Naar mijn idee maakt het niet uit of dat hoorcollege en dat tentamen voor 125 of voor 300 studenten is. Wat eventueel ontbreekt is een grotere zaal, maar dat lijkt mij geen reden om studenten toegang tot een cursus te ontzeggen.
In een collegejaar kan je 60 punten verdienen. Iedere student streeft hier in zekere mate naar. Alle studenten die seksuologie wilden kiezen, of zelfs móesten kiezen (want de postdoctorale opleiding tot psychotherapeut heeft kennis op dit gebied als vereiste) die de cursus niet kunnen volgen, hebben nu ook niet de mogelijkheid om die 60 punten te halen. Dat betekent een studievertraging, zonder énige schuld van de student. Want wie had nou kunnen verwachten dat 125 plaatsen binnen 7 minuten gevuld zouden zijn, behalve u, de coördinatoren van deze cursus, door ervaringen van vorig jaar? Zouden wij niet voor de 1500 euro collegegeld die we dit jaar betalen het volledige uit onze studie moeten kunnen halen? Is het niet heel bizar dat wij daarin gedwarsboomd worden, door de ontzettend lage capaciteit van dit populaire keuzevak? De enige die ons zouden moeten kunnen dwarsbomen zijn wijzelf. Studiepunten haal je als student niet omdat je niet hard genoeg geleerd hebt, omdat je het tentamen niet goed kon maken door bepaalde omstandigheden, of omdat je niet genoeg capaciteiten hebt. Niet omdat je de mogelijkheid niet hebt om ze te halen. Dat hoort niet, dat kan niet. Vandaar dus: onacceptabel.
En volgend jaar? Als dit allemaal geen effect heeft ga ik volgend jaar om 10 uur 's ochtends op de inschrijfdag klaar zitten om me in te schrijven voor seksuologie. Zonder die 5 punten heb ik namelijk geen bachelor diploma én maak ik, na mijn master, geen kans om een plek te krijgen in de psychotherapeutische opleidingen. Door mijn ervaring van dit jaar zal ik dan op tijd zijn. Helaas is het dan nog maar te vraag of zo'n tweedejaarsvak, waarbij het rooster wordt gebaseerd op de roosters van andere tweedejaarsvakken, zal passen in mijn activiteiten van mijn derde studiejaar. Niet ideaal dus, maar wel noodzakelijk. En de tweedejaars van volgend jaar? Die zullen dezelfde klap krijgen als wij (de tweedejaars van nu). Gedeeltelijk omdat wij hun plekken inpikken door onze ervaring van dit jaar. Gedeeltelijk omdat 125 plaatsen onredelijk laag is.

Ik wil u vragen deze klacht (nogmaals?) te bespreken en de uitkomst daarvan naar buiten te brengen.
En hoewel u niet nog tientallen mailtjes als dit zult krijgen weet ik zeker dat veel andere studenten zich volledig zullen aansluiten bij mijn woorden. Vandaar dat ik nu afsluit en onderteken met:

Ik wacht uw reactie af,
bij voorbaat dank,
Nathalie (niet namens, maar wel opkomend voor alle gedupeerde tweedejaarsstudenten psychologie)


Dus.

Sociale regels?

Ik was een jaar of 14. Het was de eerste schooldag in de derde klas.
De coördinator van de onderbouw ging op dat moment alle klassen af om de regels die dat jaar zouden gelden met iedereen door te nemen. Heel belangrijk, want er waren een aantal dingen veranderd. Zo mochten we bijvoorbeeld vanaf die klas roken op het schoolplein (voelen jullie ook verwarring? Ik was 14... Waar was die regel dan op gebaseerd?).

Een andere regel ging over mobiele telefoons. Een nieuw speeltje wat heel stoer was om te hebben. Na de inluiding van het onderwerp vroeg de coördinator: 'Wie van jullie heeft er allemaal een mobieltje?'. Ik, sinds enkele maanden de trotse bezitter van zo'n motorola uit een melkpak, stak samen met mijn-beste-vriendinnetje-naast-me-waarmee-ik-non-stop-smste-als-
we-geen-school-hadden mijn vinger op. We keken elkaar even lachend aan, want óh wat waren we blij met onze superhippe communicatie-bevorderende bakken-met-geld-kostende gsm. Toen keken we om ons heen en realiseerden ons dat wij als enige met onze handen in de lucht zaten. Aarzelend haalden we ze omlaag.
De coördinator vervolgde: 'Ik geloof nóoit dat er maar twee van jullie zijn met een mobiele telefoon, dus deze regel geldt voor iedereen: iedere telefoon die zichtbaar of hoorbaar in de klas aanwezig is wordt ingenomen tot nadere maatregelen genomen zijn.'
Ok. Logisch wel. Zelfs nu breng ik mijn college's soms sms-end door, terwijl ik het onderwerp van mijn studie zelf het gekozen. Bij die saaie, opgelegde vakken die in 3vwo aan de orde kwamen, zou dat ongetwijfeld ook zijn gebeurd als die regel niet werd gemaakt. (Nee, die regel overtreden was geen optie. Je telefoon niet kunnen opnemen of een sms niet direct kunnen lezen en beantwoorden is nog áltijd minder erg dan hem voor een onbepaalde tijd moeten missen!)

Maar goed. Daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik dwaal af.
Waar het me om gaat is dit: wie heeft de regel bedacht dat je niet je vinger mag opsteken in de klas als jouw antwoord op een simpele ja/nee-vraag 'ja' is? En waarom was die regel niet aan ons verteld? Zelfs de twee vriendinnen die achter ons zaten waren op de hoogte van die nieuwe regel, maar wij hadden er nog niets over gehoord?
Waarom bestond die regel? Waarom mag je niet eerlijk zijn op zo'n vraag? Waarom is zoiets stoers als een-mobieltje-hebben niet iets om stoer over te doen op een moment dat de coördinator het zonder bijbedoelingen, gewoon als onderwerpsinleiding, vraagt?
En vooral: waarom begrijp ik het nog steeds niet?

Ik begrijp een hoop van sociale regels hoor. Je peutert niet in je neus waar mensen bij zijn. In je eentje mag het gewoon, net als boeren en scheten laten overigens. In bepaalde situaties doen mensen die laatste twee trouwens wel: vaak zijn dat situaties met mannen en is er bier in het spel. (Veel bier.)
Dan heb je ook nog sociale omgangsregels. Met twee woorden spreken is erg achterhaald: de tijd dat kinderen alleen 'ja' of 'nee' te zeggen hadden als antwoord op een vraag is lang geleden, dus geen kind zal snappen dat je ,meneer of ,mevrouw achter je zin moet plakken als je hem of haar herinnert aan het met-twee-woorden-spreken. Hedendaagse omgangsregels zijn dingen als 'mensen laten uitpraten' en 'dankjewel' zeggen als je iets krijgt. De kleinste kinderen leren ze. En ze zijn logisch, bovendien.

Kennelijk zijn er ook nog onbekende sociale regels. Want ik gok zomaar dat je ook niet het juiste aantal handen in de lucht ziet als je in een 3vwo klas van nu naar GSM-bezit vraagt. Soms horen dingen niet, zonder dat er een duidelijke regel aan vast zit. Ik ben écht geen autist, de meeste dingen begrijp ik echt wel, maar ik ben nog steeds op zoek naar de persoon die me kan uitleggen waarom ik mijn vinger toen niet om had moeten steken.

Wie kan me helpen?

Bomen knuffelen

"En dan ga je nadenken over wat er op dit moment in je leven belangrijk is om te leren."
zei één van de twee werkgroepbegeleiders op een open plek tussen de bomen en stuurde ons het bos in. "Jullie hebben drie kwartier de tijd!"
Een kwartier daarvoor zaten we in de kring in een lokaaltje in de kelder van de universiteit, onze werkgroep IBV* was net begonnen. Ons werd verteld dat we onze jas weer aan mochten doen, want we gingen naar buiten.
Na het krijgen van de opdracht liepen we alle twaalf wat ongemakkelijk een willekeurig pad in het bos op. We moesten niet te krampachtig gaan nadenken, want dat zou averechts helpen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn ervaring is dat mijn gedachten alle kanten opvliegen bij dat soort opdrachten en vandaag was daarop geen uitzondering. Eendjes fascineerden me opeens mateloos. De 'nordic walkers' die ik tegenkwam, eisten minstens vijf minuten van mijn tijd op, omdat ik me afvroeg waarom mensen dat nou zo leuk vinden. Tientallen gebeurtenissen schoten als pijlen door mijn hoofd en op het moment dat ik mezelf weer hervond en de opdracht in mijn hoofd herhaalde, merkte ik meteen waarom krampachtig nadenken niet werkt: mijn hoofd bleef leeg. (Om na 10 seconden weer gevuld te worden door onrelevante onderwerpen, gedachten en herinneringen.)
Hopeloos.
Wat wil ik nou leren? Ik heb al zoveel belangrijks geleerd de afgelopen jaren over mijn leven. Wat moet ik kiezen als er niks te kiezen valt?

Mijn groepsgenootjes dachten daar precies hetzelfde over. Iedereen liep een beetje doelloos door het bos. Sommigen strandden op een bankje, sommigen bleven rondjes wandelen. Maar iedereen die ik tegenkwam zei hetzelfde: dit werkt niet zo. Giechelig liepen we dan weer verder. Dit was toch veel te zweverig? Rondlopen in het bos om over jezelf na te denken? Daar konden we toch niks mee?

Wanhopig ging ik op de helft van de tijd op een bankje zitten. Krampachtig (wat moet je anders?) probeerde ik na te denken. Wat wil ik verbeteren? Wat wil ik veranderen? Waar loop ik tegenaan? Ja, ik stel altijd alles uit. Maar uiteindelijk komt alles goed, dus waarom zou ik dat dan veranderen? Therapeutisch peinsde ik verder. Waarom geeft uitstellen me vaak een vervelend gevoel? Opeens viel het kwartje. Als ik iets uitstel zit ik heen en weer te klikken op internet, of heen en weer te zappen op de TV. Ik doe niks échts leuks. Eigenlijk doe ik nooit meer iets échts leuks. Ik lees niet meer, terwijl ik daar zo van houd. Zou dat door het uitstellen komen? Als ik 's middags doe wat ik anders pas aan het eind van de avond zou doen, omdat ik er zes uur lang tegen aan loop te hikken, zou ik dan 's avonds een boek erbij pakken? Ik vind het het proberen waard.
Half bevroren stond ik op van het bankje. Verkleumd liep ik naar de groep toe. Glimlachend knikte ik toen er werd gevraagd of het allemaal was gelukt.

Nu moet ik bovenstaande nog in een 'leervraag' omzetten.
Gelukkig heb ik daar nog tot dinsdag de tijd voor. Acuut schiet de gedachte idealistisch door mijn hoofd: "Eigenlijk zou ik het vanavond moeten maken." Maar de uitstelleritus zet meteen een keel op. Vanavond kan niet hoor. Waarom niet? Daarom niet. Waarom? Dat kan véél beter morgen...
Ik heb dus nog een hoop te leren.

(*Het raarste vak wat ik tijdens mijn studie krijg is gisteren begonnen. IBV. Interpersoonlijke beroepsvaardigheden. Het is de bedoeling dat we aan het eind van deze cursus een berg vaardigheden bezitten waarmee we een goede, objectieve en vakbekwame psycholoog kunnen worden. Daarnaast is het ook de bedoeling dat we aan onze eigen issues werken. Die moeten ons namelijk niet in de weg komen te staan tijdens therapiesessies. Zoals jullie wel zullen begrijpen is het de bedoeling dat de patiënt ten alle tijden wordt geholpen: als de therapeut iets van de aangekaarte problemen herkent, mag de patiënt daar niks van merken.)

Herfst 4.

"Wat een herfstweer", dacht ik toen ik naar buiten keek. De grijze wolken, hangend tot waar mijn zicht zich strekt, werden juist op dat moment één en het werd donker in mijn kamer. Ik heb ze niet geteld, maar binnen een aantal seconden die je op de vingers van één hand zou kunnen tellen, begon het met regenen. Storten, liever gezegd. Vanuit mijn raam zag ik mensen vluchten: de auto in, onder een afdakje.. De pechhebbers accepteerden hun lot dapper. Doorweekt-thuiskomen lag hen in het vooruitzicht. Waarschijnlijk dachten ze aan een grote mok warme chocolademelk, of een lekker kopje thee. Of dat zou ik tenminste doen.
Morgen gaat het stormen. Het KNMI waarschuwt voor zware windstoten in de kustprovincies.
Nóg meer herstweer, dus.
En dat allemaal in de winter...