HAHAHAHAHA!

De laatste tijd valt me op dat oudere vrouwen véél te veel lachen. Het is natuurlijk niet zo dat ik ze geen lol gun, maar ze lachen vooral in de meest humorloze situatie's.

Bijvoorbeeld:
[in de bus] "Ik kom even naast je zitten, hoor. HAHAHAHAHAHA."
Of een ander voorbeeld:
[in de supermarkt] "Ik parkeer mijn wagentje even hier, hoor. HAHAHAHAHA."

Is er een bepaald ouderdomskwaaltje wat het humorcentrum in onze hersens op álle mogelijke momenten activeert?

Lijkt me niet.

Wat mij is opgevallen, is dat hun gelach vooral ontwapenend wordt gebruikt. In alle gevallen is het zo dat de desbetreffende bejaarde vóór hun uiting van zogenaamde lol iets hebben gedaan of gezegd waardoor ze kwetsbaar zijn. Ze willen dus simpelweg vriendjes met je worden (of in ieder geval: geen vijanden). Iets wat de gemiddelde volwassene hoogstens uit door te glimlachen. Dat beseffend grijns ik meestal maar een beetje terug. Op de momenten dat ik dat niet doe, zijn de oudjes vaak acuut beledigd. Erg jammer. Want waar hun gelach ontzettend onoprecht is, reageer ik -door niet te lachen als ik iets niet grappig vind- wél volledig oprecht.

Eén keer vergeet ik nooit meer: Een vrouw met een bel op haar rollator wilde langs me in de supermarkt en belde naar me, zonder ook maar te proberen eerst te vragen of ze er langs mocht. Ik stapte opzij en mevrouw zei: "Ja, zo hoor je me tenminste! HAHAHAHAHA!" Ik keek haar vernietigend aan [want wie gebruikt er nou in vredesnaam een fietsbel in de supermarkt?] en zij keek ontzet terug. "Je kan er niet om lachen, zie ik," constateerde ze. "Nee, ik zie er niet de humor van in," antwoordde ik en ik draaide me om en liep in gedachten tot tien tellend weg. De mevrouw in kwestie schijnt nog flink op me gemopperd te hebben naderhand.

Helaas is er dan, kennelijk, niks meer over van die ontwapenende vriendjes-worden-intentie...

Spring

When spring is starting to show,
summer is waiting around the corner.

The sun is shining brightly,
trying it's hardest to warm the earth.
A clear sky as a spotless blue blanket,
covering earth as far as I can see.
Flowers rising their heads,
brightly decorating the grass.
It won't be long now,
till newborn leaves start filling the trees.

When spring is starting to show,
summer is waiting around the corner.
Finally! It's getting warmer!

Per post

Solliciteren per post, in plaats van per e-mail.

Is dat ouderwets?

Of juist heel slim?

Omdat je zo het kaf van het koren scheidt, en zorgt dat alleen écht gemotiveerde mensen een brief inzenden? (Je moet er immers hélemaal voor naar de brievenbus...)

Slechts één van de achttien stageplekken op mijn lijst heeft hiervoor gekozen.
Ik heb de envelop beschreven, volgestopt met mijn sollicitatiebrief en CV, postzegels gelikt en geplakt en ga hem morgen posten.

Laat mij maar koren zijn.

Tsja.

Kennen jullie dat?


Dat je je écht heel serieus voorneemt om vroeg te gaan slapen...


...en dat je dan uiteindelijk alsnóg om 01.15 's nachts pirouettes staat te balletten in de slaapkamer van vriendlief?

Op zoek naar een stage

Zoekend naar een stage, neus ik ook al wat rond in de 'echte' vacatures.
Selecterend op de banen waarvoor ik in aanmerking kom, scroll ik op de websites heen en weer.
Stuk voor stuk denk ik: dát wil ik. Laat mij die jongeren maar begeleiden. Laat mij die kinderen maar trainen.

Over 7 maanden moet ik stage gaan lopen.
Daarna wacht het échte werkveld.

Ik kan niet wachten.

In 2008...

...Was het lekkerste dat ik at speculoospasta voor op brood, of misschien wel die ene pastaovenschotel met ham en champignons, oh, en banaan in chocoladefondue. Het leukste dat ik at? Dat moeten ongetwijfeld m&m-pannenkoeken zijn geweest. -Gelukkig zijn de blauwe vlekken uit dat witte vestje-

...Bewoog ik ... soms even regelmatig. Een tijdje zelfs wekelijks. Tenzij ik een excuus had om niet te gaan. De laatste maanden had ik zo'n excuus: 'geen tijd'. (Bij deze: mijn goede voornemen voor 2009.)

...Knuffelde ik iedereen die dat maar nodig had. (Nu nog zélf om een knuffel gaan vragen als ik het nodig heb.)

...Kreeg ik (meer) waardering voor kleine onbetaalbare dingen. Die ene glimlach. Dat ene gebaar.

...Gaf ik bijles aan twee middelbare scholieren en gedragstraining aan een 6-jarige groep-3-er.

...Luisterde ik eindelijk naar mijn gevoel. Aan de kant met dat verstand.

...Leerde ik -éindelijk, toch?- dat ik naast me moest kijken in plaats van in de verte turen, en dat hij al die tijd veel dichter in de buurt was dan ik dacht. Op naar een geweldig 2009, wat dat betreft wat mij betreft.

...Ontplooide ik ... als psycholoog. Kinderpsycholoog welteverstaan. Na hier en daar een hobbel in de afgelopen jaren, weet ik inmiddels zeker dat ik thuis ben in mijn vak. Sinds augustus draag ik de titel 'bachelor of science'. En: nog even doorploeteren en dan mag ik mezelf 'master of child and adolescent psychology' noemen.

Geloofde ik ... in de toekomst. Maar ook in het heden. Omdat van het moment genieten belangrijker is dan alle plannen die je maar kan hebben. Oh, en ik geloofde in mijzelf. Ook belangrijk.




(Gebaseerd -maar niet door mij- op de piramide van Maslow... voor de geïnteresseerden: klik!)

Mysterie -opgelost-

Het was een mysterie hoe het geld op mijn rekening kwam. Vier dagen lang heb ik er niks van begrepen. Afgelopen maandag stond het er opeens: in totaal zeveneneenhalve euro. Van Bolletje. Van zo'n actie waarbij je dan eerst de producten moet kopen, en daarna het geld terugkrijgt op je rekening. Ik doe niet aan dat soort actie's, teveel moeite voor weinig geld, dus ik wist zeker dat ik er niks mee te maken had.

Iemand zal wel een foutje hebben gemaakt, beredeneerde ik. Een invuller kan per ongeluk míjn girorekening in hebben gevuld. Of Bolletje heeft een overschrijftyp foutje gemaakt.

Ik besloot me er niet te druk om te maken. Een gegeven paard moet je immers niet in de bek kijken. Dus ik liet het rusten. En gaf het geld uit. Want natuurlijk is extra geld tijdens die o zo dure decembermaand ontzettend welkom.

En trouwens: best leuk hoor, stiekem, zo'n mysterie. Zeker als het gaat om geld waarvoor je zelf totaal geen vinger hebt hoeven uit te steken, dat je óók nog eens goed kan gebruiken... Alsof een of andere hogere macht wist hoe blut ik was. Of een soort van Secret Santa... -Maar nu draaf ik door.-

Hoe dan ook: het mysterie werd zojuist in één smsje naar simpele logica teruggebracht. "Heb jij al bolletje geld ontvangen op je giro?" had hij geschreven. Ik antwoordde bevestigend en kreeg daarna nog de verklaring dat het een actie zonder kassabonnen was, dus dat hij nog vijf anderen gelukkig had gemaakt met hetzelfde bedrag...

Niks hogere macht. Weg mysterie. Geen Secret Santa.
Gewoon een meedenkende vader.
Ach. Daar moet ik eigenlijk ook veel blijer mee zijn.

Potloden-kleptomanen

Toen ik las dat het stelen van zoveel mogelijk Ikeapotloodjes per Ikeabezoek tegenwoordig hip is onder bepaalde groepen van de bevolking, waren er een aantal dingen die ik me afvroeg:

Waar je 8374 potloodjes voor nodig hebt bijvoorbeeld.
En of dit mensen zijn die na een treinreis thuiskomen met 10 sp!tsen, 15 metro's en 25 maal de pers.
En misschien ook mensen die hun suikerpot, peperbus en zoutvat aanvullen met van die kleine restaurantzakjes.
Of dezelfde mensen als de mensen die stukjes kaas van de proefplateau's in de supermarkt meenemen voor thuis?
Daarnaast: of deze mensen ook nog andere hobby's hebben.
En ook of dit de meest onschuldige vorm van kleptomanie is.
Maar vooral: waarom laten ze de gratis meetlinten hangen?

Invalide?

Hij parkeerde zijn auto op de invalidenparkeerplaats. Samen met twee anderen stapte hij uit. Hij sleepte met zijn rechtervoet. Moeizaam nam hij het opstapje de stoep op en schuifelend zette hij zijn weg naar de deur van de supermarkt voort.

Na een meter of drie bleef hij staan en lachte hard. Zijn vrienden deden mee.

Zijn rechtervoet draaide recht en sloot zich aan bij de linker. 'Wonder boven wonder' liep hij normaal, rechtop en volledig mobiel verder.




Wat een Sukkel.
Asociaal zo'n parkeerplek inpikken én respectloos een invalide nadoen.
Hopelijk wacht hem een flinke boete na het boodschappen doen. En hopelijk voor hem komt boontje niet om zijn loontje, anders draait hij binnenkort legaal zo'n parkeerplaats op.

Trein perikelen.

Gisteren toen de wereld wit was, vreesde ik al dat mijn treinreis naar Leiden vandaag een uitdaging zou worden. Opgelucht haalde ik dan ook adem toen vanmorgen bleek dat al dat witte als sneeuw voor de zon was verdwenen. Vol goede moed stapte ik in de bus naar de trein.

Helaas. Heel perron 2 stond vol wachtende mensen met een geïrriteerde blik. Er was al een tijdje geen trein geweest, dat was duidelijk. Toen een omroepstem meedeelde dat er twee treinen uitvielen en dat de volgende trein alweer 10 minuten vertraging had, besloot ik de metro te pakken naar Centraal Station. Dan haalde ik precies mijn geplande trein en zou nog op tijd bij mijn college aanwezig kunnen zijn.

Alweer helaas. Een groot aanplakbiljet bij de ingang van het station, een onophoudelijke omroepstem en overal cirkeltjes van mensen om het NS-personeel heen vertelde me al hoe laat het was. Wegens uitgelopen werkzaamheden reden er minder treinen tussen Rotterdam en Den Haag. ''Minder? Géén dus'' was mijn eerstvolgende, hopeloosmakende, gedachte, want het aankondigingenscherm bij het perron was helemaal leeg.

Hulpbehoevend sloot ik me aan bij één van de groepjes mensen. De paar woorden die ik opving gaven hoop. "Zei u nou net dat de intercity's naar Amsterdam wèl gewoon rijden?", vroeg ik voor de zekerheid aan een tewoordstaand persoon. Ze antwoordde bevestigend en in gedachten huppelend liep ik de trap op naar het perron.

De trein arriveerde precies op tijd. Ik nestelde me in een stoel en bedacht nog even opgelucht dat ik gewoon op tijd in Leiden zou zijn.

Vijf minuten later stonden we echter nog steeds stil. Om me heen hoorde ik verschillende personen opmerken dat het nou wel erg lang duurde. Eén van hen wist toe te voegen dat er één station terug nog was medegedeeld dat het niet zeker was of deze trein wel verder zou rijden.
Leuk. Ik probeerde me te herinneren hoe laat de eerstvolgende trein naar Gouda zou vertrekken, om uiteindelijk met een omweg in Leiden aan te komen, maar het overwegen van mijn andere reismogelijkheden werd onderbroken door een stem uit de intercom:
"Dames en heren, we wachten nog op een conducteur. Zodra deze er is, zullen we vertrekken. Sorry voor het ongemak."

(15 minuten later vertrokken we. Het college moest zonder mij beginnen.)



Ach. Morgen weer een kans. De kans is klein dat er dan weer een conducteur mist omdat hij zich verslapen heeft/zijn fluitje kwijt was/de spoorwijzigingen niet meer begreep/dacht: 'opeens weet je het, je wordt postbode'.