Eigen schuld, dikke bult?

Tot een week geleden was ik het er altijd mee eens: als je als man een vrouw zwanger maakt, moet je voor 'het gevolg' zorgen/betalen. Ik dacht hier altijd puur hypothetisch over na. Niemand in mijn omgeving had zoiets meegemaakt. Ik voelde er geen sprankje emotie bij.

Tot een week geleden, dus. Hij had haar zwanger gemaakt, en hij vertelde mij dat zij het kindje weg heeft laten halen. Echter: niet meteen. Ze twijfelde aanvankelijk sterk. Pas na een maand in onzekerheid te hebben geleefd, vertelde zij hem dat ze toch voor een abortus koos. Hij was daarmee off the hook. Zijn wereld stopte met instorten.

Tot een week geleden had ik in elke situatie gezegd: eigen schuld, dikke buikbult. Je weet waar seks voor bedoeld is, je kent de gevolgen, so face them. Maar... als de anticonceptiemiddelen je in de steek laten, en alle aspecten in je leven opeens onzeker zijn omdat zo'n kindje meer geld gaat kosten dan je ooit bij elkaar hebt gezien, als je dan moet stoppen met je studie wegens geldgebrek en als je jezelf dan 10 jaar eerder dan gepland tussen de poepluiers en spuugdoekjes moet gaan voorstellen... dan is dat wel een érg dikke bult, voor zo'n beetje schuld.

Mannen zijn in onze samenleving standaard de boosdoener in dit soort situaties, maar is dat wel terecht? Bij een ongeplande zwangerschap, waarbij de schuld in de schoenen van het gebruikte anticonceptieproduct te schuiven is, waarbij beide toekomstige ouders nog veel te jong zijn en bovendien geen geld hebben... een situatie waarin abortus als logisch gezien wordt.... wat dan als 'moeder' dreigt met het kindje houden..? Is het dan écht terecht dat 'vader' daarna maandelijks een honderdtal euro's ergens vandaan zal moeten toveren om zijn per ongeluk gecreëerde kindje te financieren? Of vraagt zo'n situatie om versoepeling van deze regel?

...

Hoe dan ook: míjn regel is versoepeld. En hij mag -godzijdank- weer verder met zijn leven.

NB. De namen van de hoofdpersonen uit dit verhaal zijn uiteraard met volledige opzet ongenoemd gebleven.

Wetenschap vs. geloof.

Een luchtspiegeling verklaart de brandende braamstruik, zandbanken verklaren het over water kunnen lopen door Jezus, het ontstaan van de mens is gewoon evolutie...

Er zijn talloze bijbelverhalen die hun wonderlijkheid verliezen door de wetenschap.
Bovendien heeft de wetenschap het fenomeen 'geloof' nog proberen te verklaren ook. We putten hoop uit geloof. En het helpt ons door zware tijden. Maar vooral is het een heerlijke gedachte dat we niet alles zelf veroorzaken op de wereld. Dat er een hogere macht is waar we geen invloed op hebben. Als iets niet gaat zoals we willen, hoeven we onszelf niet de schuld te geven. En als er iets naars gebeurt, kan je dat relativeren door te denken 'Gods wegen zijn ondoorgrondelijk'. Vrij vertaald: hij zal er wel een reden voor hebben gehad.

Tegelijkertijd vinden wetenschappers gelovigen best een beetje lastig (net zoals mensen met het ene geloof, mensen met een ander geloof soms vervelend vinden). Wetenschap is immers ook een soort geloof. Deze gevoelens zijn natuurlijk puur gebaseerd op onbegrip. En een stukje intolerantie.

Ik schaar mezelf onder de wetenschappers, ondanks mijn katholieke opvoeding. Niet eens omdat ik niet wíl geloven, maar omdat er gewoon niets van klopt. De verhalen kloppen niet. Het kerkelijke systeem klopt niet. En de interpretatie van de uitdrukking 'vechten voor je geloof' klopt al járen/eeuwen niet meer.

Toch was er altijd één vraagteken wat bleef sluimeren in mijn gedachtes. Hoe kon Maria zwanger worden? Is er echt sprake van een onbevlekte ontvangenis? Ik vond het een sprookjesachtig mooi idee. God knipt in zijn vingers, vertelt Maria dat ze zwanger is in een droom, Jozef is zich van geen kwaad bewust, en 9 maanden later is daar Jezus, zoon van God. Klaar om de wereld een stukje mooier te maken.
(Overigens moet God een vrouw zijn, want als hij een man was, zou hij toch zeker wel voor een onvergetelijke bevlekte ontvangenis hebben gekozen.)

Een tijdje terug alweer is mijn sprookje verpest. Ik las over parthenogenese. Maagdelijke voortplanting. Het verschijnsel dat vrouwtjes nakomelingen kunnen krijgen zonder dat hier mannetjes aan te pas komen. Eitjes gaan dan zonder bevruchting, tóch delen. Gevolg: kinderen zonder vader. Met alleen de genen van de moeder.
Het verklaart het bijbelverhaal volledig.

Of eigenlijk: bijna volledig. Want om een zoon te krijgen heb je een y-chromosoom nodig. En vrouwen hebben twee x-chromosomen, waardoor parthenogenese voornamelijk resulteert in dochters. Ik zal maar niet voorstellen dat Jezus een vrouw was, maar in de boeken is gekomen als man, omdat vrouwen op dat moment absoluut niet zo'n rol mochten hebben. Dat gaat te ver. Dan krijg ik ruzie.
Maar een verklaring is er vast. En die verklaring wordt ook vast van tafel geveegd door alle gelovigen. En dat is prima. Naast wetenschap kunnen er wat mij betreft nog honderden andere geloven bestaan. Volgens mij is de wereld groot genoeg daarvoor.
Helaas merk ik dat ook de wetenschap wat radicaler en fundamentalistischer wordt. Als je tegen het 'geloof' van een wetenschapper ingaat, berg je dan maar... De term 'wetenschappelijk bewezen' zal naar je hoofd worden gesmeten. Samen met een stortvloed van bewijzen en onderzoeken en significante resultaten.

Ach. Of je nou wetenschapper of geloofsaanhanger bent. Je blijft een mens. En we zijn, als mensen, met zijn allen chronisch allergisch voor geen-gelijk-krijgen.

(Maar dat is dan wel weer iets wat wetenschappelijk bewezen is... )

HAHAHAHAHA!

De laatste tijd valt me op dat oudere vrouwen véél te veel lachen. Het is natuurlijk niet zo dat ik ze geen lol gun, maar ze lachen vooral in de meest humorloze situatie's.

Bijvoorbeeld:
[in de bus] "Ik kom even naast je zitten, hoor. HAHAHAHAHAHA."
Of een ander voorbeeld:
[in de supermarkt] "Ik parkeer mijn wagentje even hier, hoor. HAHAHAHAHA."

Is er een bepaald ouderdomskwaaltje wat het humorcentrum in onze hersens op álle mogelijke momenten activeert?

Lijkt me niet.

Wat mij is opgevallen, is dat hun gelach vooral ontwapenend wordt gebruikt. In alle gevallen is het zo dat de desbetreffende bejaarde vóór hun uiting van zogenaamde lol iets hebben gedaan of gezegd waardoor ze kwetsbaar zijn. Ze willen dus simpelweg vriendjes met je worden (of in ieder geval: geen vijanden). Iets wat de gemiddelde volwassene hoogstens uit door te glimlachen. Dat beseffend grijns ik meestal maar een beetje terug. Op de momenten dat ik dat niet doe, zijn de oudjes vaak acuut beledigd. Erg jammer. Want waar hun gelach ontzettend onoprecht is, reageer ik -door niet te lachen als ik iets niet grappig vind- wél volledig oprecht.

Eén keer vergeet ik nooit meer: Een vrouw met een bel op haar rollator wilde langs me in de supermarkt en belde naar me, zonder ook maar te proberen eerst te vragen of ze er langs mocht. Ik stapte opzij en mevrouw zei: "Ja, zo hoor je me tenminste! HAHAHAHAHA!" Ik keek haar vernietigend aan [want wie gebruikt er nou in vredesnaam een fietsbel in de supermarkt?] en zij keek ontzet terug. "Je kan er niet om lachen, zie ik," constateerde ze. "Nee, ik zie er niet de humor van in," antwoordde ik en ik draaide me om en liep in gedachten tot tien tellend weg. De mevrouw in kwestie schijnt nog flink op me gemopperd te hebben naderhand.

Helaas is er dan, kennelijk, niks meer over van die ontwapenende vriendjes-worden-intentie...

Spring

When spring is starting to show,
summer is waiting around the corner.

The sun is shining brightly,
trying it's hardest to warm the earth.
A clear sky as a spotless blue blanket,
covering earth as far as I can see.
Flowers rising their heads,
brightly decorating the grass.
It won't be long now,
till newborn leaves start filling the trees.

When spring is starting to show,
summer is waiting around the corner.
Finally! It's getting warmer!

Per post

Solliciteren per post, in plaats van per e-mail.

Is dat ouderwets?

Of juist heel slim?

Omdat je zo het kaf van het koren scheidt, en zorgt dat alleen écht gemotiveerde mensen een brief inzenden? (Je moet er immers hélemaal voor naar de brievenbus...)

Slechts één van de achttien stageplekken op mijn lijst heeft hiervoor gekozen.
Ik heb de envelop beschreven, volgestopt met mijn sollicitatiebrief en CV, postzegels gelikt en geplakt en ga hem morgen posten.

Laat mij maar koren zijn.

Tsja.

Kennen jullie dat?


Dat je je écht heel serieus voorneemt om vroeg te gaan slapen...


...en dat je dan uiteindelijk alsnóg om 01.15 's nachts pirouettes staat te balletten in de slaapkamer van vriendlief?

Op zoek naar een stage

Zoekend naar een stage, neus ik ook al wat rond in de 'echte' vacatures.
Selecterend op de banen waarvoor ik in aanmerking kom, scroll ik op de websites heen en weer.
Stuk voor stuk denk ik: dát wil ik. Laat mij die jongeren maar begeleiden. Laat mij die kinderen maar trainen.

Over 7 maanden moet ik stage gaan lopen.
Daarna wacht het échte werkveld.

Ik kan niet wachten.

In 2008...

...Was het lekkerste dat ik at speculoospasta voor op brood, of misschien wel die ene pastaovenschotel met ham en champignons, oh, en banaan in chocoladefondue. Het leukste dat ik at? Dat moeten ongetwijfeld m&m-pannenkoeken zijn geweest. -Gelukkig zijn de blauwe vlekken uit dat witte vestje-

...Bewoog ik ... soms even regelmatig. Een tijdje zelfs wekelijks. Tenzij ik een excuus had om niet te gaan. De laatste maanden had ik zo'n excuus: 'geen tijd'. (Bij deze: mijn goede voornemen voor 2009.)

...Knuffelde ik iedereen die dat maar nodig had. (Nu nog zélf om een knuffel gaan vragen als ik het nodig heb.)

...Kreeg ik (meer) waardering voor kleine onbetaalbare dingen. Die ene glimlach. Dat ene gebaar.

...Gaf ik bijles aan twee middelbare scholieren en gedragstraining aan een 6-jarige groep-3-er.

...Luisterde ik eindelijk naar mijn gevoel. Aan de kant met dat verstand.

...Leerde ik -éindelijk, toch?- dat ik naast me moest kijken in plaats van in de verte turen, en dat hij al die tijd veel dichter in de buurt was dan ik dacht. Op naar een geweldig 2009, wat dat betreft wat mij betreft.

...Ontplooide ik ... als psycholoog. Kinderpsycholoog welteverstaan. Na hier en daar een hobbel in de afgelopen jaren, weet ik inmiddels zeker dat ik thuis ben in mijn vak. Sinds augustus draag ik de titel 'bachelor of science'. En: nog even doorploeteren en dan mag ik mezelf 'master of child and adolescent psychology' noemen.

Geloofde ik ... in de toekomst. Maar ook in het heden. Omdat van het moment genieten belangrijker is dan alle plannen die je maar kan hebben. Oh, en ik geloofde in mijzelf. Ook belangrijk.




(Gebaseerd -maar niet door mij- op de piramide van Maslow... voor de geïnteresseerden: klik!)

Mysterie -opgelost-

Het was een mysterie hoe het geld op mijn rekening kwam. Vier dagen lang heb ik er niks van begrepen. Afgelopen maandag stond het er opeens: in totaal zeveneneenhalve euro. Van Bolletje. Van zo'n actie waarbij je dan eerst de producten moet kopen, en daarna het geld terugkrijgt op je rekening. Ik doe niet aan dat soort actie's, teveel moeite voor weinig geld, dus ik wist zeker dat ik er niks mee te maken had.

Iemand zal wel een foutje hebben gemaakt, beredeneerde ik. Een invuller kan per ongeluk míjn girorekening in hebben gevuld. Of Bolletje heeft een overschrijftyp foutje gemaakt.

Ik besloot me er niet te druk om te maken. Een gegeven paard moet je immers niet in de bek kijken. Dus ik liet het rusten. En gaf het geld uit. Want natuurlijk is extra geld tijdens die o zo dure decembermaand ontzettend welkom.

En trouwens: best leuk hoor, stiekem, zo'n mysterie. Zeker als het gaat om geld waarvoor je zelf totaal geen vinger hebt hoeven uit te steken, dat je óók nog eens goed kan gebruiken... Alsof een of andere hogere macht wist hoe blut ik was. Of een soort van Secret Santa... -Maar nu draaf ik door.-

Hoe dan ook: het mysterie werd zojuist in één smsje naar simpele logica teruggebracht. "Heb jij al bolletje geld ontvangen op je giro?" had hij geschreven. Ik antwoordde bevestigend en kreeg daarna nog de verklaring dat het een actie zonder kassabonnen was, dus dat hij nog vijf anderen gelukkig had gemaakt met hetzelfde bedrag...

Niks hogere macht. Weg mysterie. Geen Secret Santa.
Gewoon een meedenkende vader.
Ach. Daar moet ik eigenlijk ook veel blijer mee zijn.

Potloden-kleptomanen

Toen ik las dat het stelen van zoveel mogelijk Ikeapotloodjes per Ikeabezoek tegenwoordig hip is onder bepaalde groepen van de bevolking, waren er een aantal dingen die ik me afvroeg:

Waar je 8374 potloodjes voor nodig hebt bijvoorbeeld.
En of dit mensen zijn die na een treinreis thuiskomen met 10 sp!tsen, 15 metro's en 25 maal de pers.
En misschien ook mensen die hun suikerpot, peperbus en zoutvat aanvullen met van die kleine restaurantzakjes.
Of dezelfde mensen als de mensen die stukjes kaas van de proefplateau's in de supermarkt meenemen voor thuis?
Daarnaast: of deze mensen ook nog andere hobby's hebben.
En ook of dit de meest onschuldige vorm van kleptomanie is.
Maar vooral: waarom laten ze de gratis meetlinten hangen?