26 maart 2006

Het leven van een 'groot schrijver'.

Ik ben weer eens aan het zorgen dat één van mijn oude wensen uit kan komen. Ik ben weer verder gegaan aan het boek waar ik ooit een begin aan heb gemaakt.
En hoewel ik nog geen flauw idee heb wat ik er mee wil en dergelijke, is het schrijven écht leuk.

Ik ben soms best jaloers op 'de grote schrijvers', die mogen dit als werk doen. Ze hebben een huis met een speciale schrijfkamer, waarin alleen maar inspirerende kleuren zijn gebruikt voor het interieur, dat bestaat uit een bureau met een laptop en wat aantekeningenblaadjes, een ergonomisch verantwoorde bureaustoel en eventueel een bank, om even liggend na te denken over het verloop van het verhaal.
En als ze dan even geen zin hebben, wordt dat een writersblock genoemd en is iedereen begripvol en medelevend.
Als 'grote schrijver' hoef je je geen zorgen te maken over verkoopcijfers, want jouw naam op de kaft van een boek is voor mensen al genoeg reden om het boek aan te schaffen.
Vol overgave kan je dus genieten van het signeren van je nieuwe meesterwerk, het uitlachen van de recensies (de tiende druk was toch al gepland, zelfs voordat de eerste druk in de winkel lag) en het uitleggen van jouw relatie met de hoofdpersoon/de verbanden tussen het boek en jouw leven/de vergelijkingen van jouw fictieve maatschappij en de wereld van nu.
Heerlijk.
En natuurlijk is het handig om een nieuw boek te gaan schrijven, zodat die uitgegeven kan gaan worden tegen de tijd dat het andere boek op de afprijstafels terecht komt. Maar dat duurt nog best lang, dus haasten is niet nodig. En mocht het opeens zover zijn, ligt het woord writersblock klaar om gebruikt te worden.


Enneh, tsja... ik weet heus wel dat het leven van een schrijver geen rozengeur en manenschijn is. Uitgevers en managers doen vaak alsof heel het land niks anders doet dan wachten tot 'de nieuwe ***** -vulmaarin-' uitkomt en een writersblock is natuurlijk de nachtmerrie van iedere schrijver.
Maar ja...
Romantiseren is gewoon leuk.

Geen opmerkingen: